ยบกับวิถีปิศาจที่โง่เง่า จะต้องใช้สมองและการพิเคราะห์มากกว่า”จั่วม่อไม่ยินยอมสำแดงความอ่อนแอ ตอบโต้ด้วยรอยยิ้มเย็นชา “เช่นนั้นหรือ?แต่ไฉนข้าไม่เคยเห็นสิ่งเหล่านั้นจากอสูรฟ้าผู้สูงส่งเลยสักครั้ง?”ผูเยามุมปากซ่อนรอยยิ้มรื่นเริงไว้อย่างลึกล้ า “ไม่มีปัญหา ข้าสามารถให้เจ้าชมดู”จั่วม่อม่านตาพลันหดแคบลง ด้านหน้าผูเยาปรากฏจุดสีดำจุดหนึ่งอย่างกะทันหัน จุดสีดำลึกล้ าไร้ก้นบึ้ง ทันทีที่จุดสีดำปรากฏขึ้น มันก็ขยายตัวพรวดพราดกลืนกินสรรพสิ่งรอบข้างเข้าไปในพื้นที่มิติด้วยความเร็วอันเร่งร้อน จั่วม่อได้แต่เบิกตามองสภาพแวดล้อมถูกความมืดกลืนกินเข้าไป ร่างกายของมันไม่อาจขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวในช่องว่างมิติสีดำ จั่วม่อประจันหน้าผูเยา“นี่มัน… …นี่มันศาสตร์อสูรอันใด?” จั่วม่ออ้าปากค้าง กล่าวตะกุกตะกักออกมามันกวาดตามองไปรอบด้าน ทุกสิ่งเป็นช่องว่างมิติสีดำผูเยาค้อมศีรษะลงเล็กน้อย ดวงตาสีแดงเลือดหรี่แคบเป็นเส้นเดียว ริมฝีปากเรียวบางยกยิ้มเล็กน้อย “ราตรีจำกัด เป็นศาสตร์อสูรที่ลี้ลับคลุมเครือมากชนิดหนึ่ง”กล่าวจบ มันก็แย้มยิ้มประหลาด “เจ้าหวาดกลัวแล้วกระมัง?”“แค่กแค่ก” ได้ยินเช่นนี้ จั่วม่อแสร้งกระแอมไอ “เหลวไหล! เพียงแค่ศาสตร์อสูรที่ใช้ขู่ขวัญผู้คน ก็ต้องการให้เกอหวาดกลัวแล้ว? เจ้าดูถูกเกอมากเกินไป!”จากนั้นจั่วม่อถามอย่างสงสัยใจ “ผู พลังของเจ้าฟื้นฟูแล้วหรือ?”“เล็กๆ น้อยๆ เพียงแค่เม็ดพลังทองคำ ไม่ได้มีแก่นสารท
