ัวร่อนลงมา เจิ้งเวยหลังจากกวาดตาดูจนจบ พลันเบิกบานใจยิ่ง ร้องบอกอย่างตื่นเต้นยินดี “ท่านเจ้าเมือง พวกมันล้วนมากันทั้งหมด! ทุกคนกำลังมา!”กงซุนชาใบหน้าแดงซ่าน รอยยิ้มของมันยิ่งขวยเขินเอียงอายกว่าเดิม ดวงตาเป็นประกายเจิดจ้าผิดธรรมดา ซู่หลงยืนเงียบงันอยู่ข้างกายจั่วม่อ แต่ลมหายใจที่หนักหน่วงอยู่บ้าง กลับเปิดเผยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ในใจมันออกมากระทั่งจั่วม่อยังพลุ่งพล่านใจ มันลุกขึ้นยืนอย่างฉับพลัน จ้องเขม็งไปยังเมืองหมิงสุ่ย“ประเสริฐ เช่นนั้นมาอาละวาดมารดามันให้สาสมใจกันเถอะ!”
