หญ่อันใด ผู้น้อยไม่กล้ารับ”จั่วม่อแย้มยิ้มอย่างอบอุ่น “เจิ้งเหล่าต้าสามารถบ่งบอกรายละเอียดหรือไม่?”เจิ้งเวยรีบบรรยายข่าวสารที่มันได้รับมาตั้งแต่ต้น ทั้งยังแจกแจงรายละเอียดของสำนักเหล่านั้น หลังจากกล่าวจบ ทุกคนพลันนิ่งงันไป ขุมกำลังของอีกฝ่ายยังเหนือล้ ากว่าที่พวกมันคาดคิดเอาไว้มากหากพวกมันมีคนมากกว่านี้… …ทุกผู้คนหันไปมองจั่วม่อเป็นตาเดียวจั่วม่อขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัว ข่าวนี้ยังขู่ขวัญมันไม่น้อย หากมันได้รับข่าวนี้ในสถานการณ์ที่ต่างไป เกรงว่าเวลานี้คงมีเพียงสิ่งเดียวให้มันกระทำ …นั่นคือเร่งพาทุกคนหลบหนีไปโดยเร็วทว่า… …บัดนี้มันไม่อาจหลบหนี มันแน่ใจว่าหากมันชิงหลบหนีไป ซิวเจ่อของอาณาจักรขุนเขาน้อยที่เหลือจะตกเป็นเป้าระบายโทสะของอีกฝ่ายทันที ซิวเจ่ออาณาจักรวารีฟ้าจะฉวยโอกาสนี้ ลิดรอนพลังอำนาจของซิวเจ่ออาณาจักรขุนเขาน้อย จวบจนกระทั่งพวกมันมั่นใจว่าซิวเจ่ออาณาจักรขุนเขาน้อยจะไม่เป็นภัยคุกคามต่อพวกมันอีกหากเป็นก่อนหน้านี้มันไม่ได้รู้สึกว่าซิวเจ่อเหล่านี้มีส่วนเกี่ยวข้องใดกับมัน แต่บัดนี้มันทราบว่าไม่อาจจากไปเฉยๆ ปล่อยให้คนเหล่านี้เผชิญยถากรรมตามลำพังทันใดนั้นนกกระเรียนกระดาษนับไม่ถ้วนเหินร่อนลงมาจากฟ้า ลงสู่มือของผู้คน“ฮ่า หลีเหล่าซือจะมาถึงในคืนนี้!”“ข้ารู้อยู่แล้วว่าพวกมันไม่มีทางอดใจเอาไว้ได้ ฮ่าฮ่า ตาเฒ่าหยางกำลังรีบนำพี่น้องของมันมุ่งหน้ามาที่นี่!”ในมือเจิ้งเวยมีนกกระเรียนกระดาษหลายต
