กล่าวอย่างลนลานพลางประสานมือคารวะตอบจั่วม่อค่อยยืดกายตรง กวาดตามองไปรอบๆ กล่าวอย่างยิ้มแย้มว่า “รบกวนทุกท่านเดินทางมาไกล พวกเราลงไปพักผ่อนด้านล่างเถอะ!”ย่อมไม่มีผู้ใดคัดค้าน ทยอยติดตามกันลงไปยังหุบเขาร้อยบุปผาทุกผู้คนแยกจากกันไปครั้งหนึ่ง ยามนี้กลับมารวมกันอีก รู้สึกใกล้ชิดสนิทสนมเป็นพิเศษ แต่ละคนมีรอยยิ้มเบิกบานใจบนใบหน้า บางคนร้องทักทาย เริ่มจับกลุ่มสนทนากันราวกับสนิทสนมกันมาทั้งชีวิตเหล่าต้าของกลุ่มต่างๆ ชุมนุมอยู่รอบกายจั่วม่อ แลกเปลี่ยนข่าวสารและปรึกษาหารือกัน“ท่านเจ้าเมือง ข้าได้รับข่าวมาว่า สำนักเมฆาศักดิ์สิทธิ์กับสำนักกระบี่ไม้กะเกณฑ์สำนักขนาดเล็กสิบกว่าแห่ง วางแผนโจมตีเราในวันพรุ่งนี้” ผู้นำกองกำลังผู้หนึ่งกล่าวอย่างห่วงกังวล เมื่อสามารถเป็นผู้นำกองกำลังหนึ่ง คนผู้นี้ย่อมมีฝีมือเฉพาะของตัวเอง มันเมื่อสามารถวางตัวสายลับในเมืองหมิงสุ่ยได้รวดเร็วถึงเพียงนี้ความสามารถของมันย่อมไม่อาจดูแคลนได้เห็นหลายคนยังไม่มีปฏิกิริยาใด มันรีบบ่งบอกบรรยายสถานะในอาณาจักรวารีฟ้าของสำนักเมฆาศักดิ์สิทธิ์กับสำนักกระบี่ไม้ ทุกผู้คนพอฟังจนจบ พากันสูดลมหายใจอย่างหนาวเหน็บจั่วม่อยังคงมีสีหน้าสงบราบเรียบ ประสานมือไปยังผู้นำกองกำลังผู้นั้น “ข้ายังไม่ได้เรียนถามนามของพี่ใหญ่ท่านนี้”เหล่าต้าท่านนี้แตกตื่นลนลานอยู่บ้าง “ท่านเจ้าเมืองยกย่องเกินไป ผู้น้อยเจิ้งเวยท่านเจ้าเมืองสามารถเรียกหาเจิ้งเวยโดยตรง พี่ใ
