ายเลือด อดรนทนไม่ไหวที่จะเปิดฉากเข่นฆ่าในบัดดล หลายกองกำลังที่เพียงเฝ้าดูจากด้านข้าง บัดนี้ยังเริ่มปั่นป่วนรวนเร คนของพวกมันถึงยามนี้โต้เถียงกันเองแล้ว“พวกเจ้าฟังให้ดี”จั่วม่อกลับเป็นฝ่ายเอ่ยปากขึ้นในตอนนี้ไม่ทราบเพราะเหตุใด คล้ายมีไฟขุมหนึ่งแผดเผาอยู่ในทรวงอกของมัน เมื่อครั้งที่ยังติดอยู่ในอาณาจักรขุนเขาน้อย มันคาดคิดว่าหลังจากออกจากอาณาจักรขุนเขาน้อยสำเร็จ จะได้พบกับแดนสวรรค์วิมานแมน แต่นึกไม่ถึงว่าเพียงเข้าสู่อาณาจักรวารีฟ้าได้ไม่นาน ก็ต้องพบกับสิ่งที่ทำให้ความคิดนี้พินาศย่อยยับลงทันทีมันนึกถึงสีหน้าเลื่อนลอยกับรอยยิ้มอันพิกลพิการของเหล่าทาสบุปผา ที่ทั่วทั้งร่างงอกเงยเต็มไปด้วยดอกไม้ปราณเสียงก่นด่าอันเต็มไปด้วยความชิงชังโดยรอบ ผ่านเข้าไปในหูของมัน ไม่ต้องกล่าวถึงย้อนถากถางเสียดสี มันคิดหัวร่อ ยังพบว่าหัวร่อไม่ออก ดูเหมือนมีเสียงพลุ่งพล่านอยู่ในทรวงอก คล้ายว่าความรุนแรงและเจตนาฆ่าฟันปั่นป่วนปะทุอยู่ภายในอกดังนั้นมันจึงกล่าววาจารอบข้างเงียบกริบในบัดดล“ข้าไม่สนว่าพวกเจ้าเป็นใคร หากคิดต่อสู้ ก็ไสหัวเข้ามาเถอะ!” ดวงตาของมันลึกล้ า สุ้มเสียงดุจดั่งล่องลอยมาจากที่ห่างไกล “ไม่ต้องพิรี้พิไรให้มากความ ไม่ต้องหาข้ออ้างอันใด เราเทียบกับพวกเจ้าไม่ได้หรอก เนื่องเพราะพวกเรารวบรัดหมดจดและตรงไปตรงมา! ไสหัวเข้ามาเถอะ เรายินดีน้อมสนอง!”รอบข้างเงียบสงัดเสมือนตาย ผู้คนเหม่อมองเจ้าเมืองอีกาทองคำที่กล
