างยังคงไม่เข้าใจว่าจั่วม่อหักใจลงมือกับนางได้อย่างไร? ผู้คนนับไม่ถ้วนล้วนปรารถนาความสนใจจากนางทุ่มเทใช้ทุกวิถีทางเพียงเพื่อให้นางชายตามองสักแวบ นางคิดอยู่เสมอ ด้วยรูปโฉมสุดสะคราญไร้คู่เปรียบของนาง ย่อมไม่มีบุรุษใดหักใจฆ่านางได้ลงคอ!ตราบเท่าที่นางเชื่อฟังและโอนอ่อนผ่อนตาม พวกมันย่อมไม่อาจหักใจทำร้ายนางจั่วม่อโยนร่างซูเยวี่ยลงบนพื้นอย่างรังเกียจเดียดฉันท์“เหล่าป่าน จะทำอย่างไรกับพวกมันดี?” ซู่หลงไม่อาจปิดบังความเศร้าสลดในน้ าเสียงของมันได้ ในฐานะที่เคยเป็นทาสฝึกตนผู้หนึ่ง ผลกระทบที่มันได้รับยังลึกล้ ารุนแรงยิ่งกว่าผู้ใด มันก็สามารถค้นพบได้ว่าพลังชีวิตของทาสฝึกตนเหล่านี้ ค่อยๆ ถูกบุปผาปราณบนร่างของพวกมันสูบกลืนไปทีละน้อยในห้วงความคิดของจั่วม่อ ผูเยาพลันกล่าวว่า “อย่าได้นำดอกไม้เหล่านั้นออกเป็นอันขาด หากแตะต้องดอกไม้แม้แต่น้อย ทาสฝึกตนเหล่านี้จะตายทันที”สุ้มเสียงของผูเยามีร่องรอยของโทสะที่หาได้ยาก “ทาสบุปผา! นึกไม่ถึงว่าวิธีการนี้จะยังคงถ่ายทอดสืบต่อมา บุปผาปราณที่เติบโตขึ้นบนร่างของทาสบุปผา จะสูบกลืนพลังชีวิตที่บริสุทธิ์ที่สุดของพวกมัน บุปผาปราณที่ปลูกด้วยวิธีการนี้จะมีคุณภาพสูงยิ่ง หากเจ้าต้องการช่วยเหลือพวกมัน มีเพียงวิธีเดียวเท่านั้น”จั่วม่อในที่สุดก็เข้าใจ ว่าไฉนพันธมิตรร้อยบุปผามีบุปผาปราณระดับสูงมากมายนัก ความเดือดดาลคุกรุ่นอยู่ในทรวงอกของมันอีกครั้ง มันพยายามระงับเอาไว้ ถามเสีย
