งกับความเป็นจริงอาณาจักรวารีฟ้ามั่งคั่งรุ่งเรืองกว่าอาณาจักรขุนเขาน้อย แต่ดินแดนถูกแบ่งสันปันส่วนเรียบร้อยแต่แรก หากพวกมันต้องการแทรกตัวเข้าไป จะต้องตั้งประจันกับฝ่ายเจ้าถิ่น กงซุนชาไม่หวั่นเกรงการสู้รบ แต่วิธีนี้จะทำให้พวกมันกลายเป็นศัตรูร่วมของอาณาจักรวารีฟ้าทั้งหมดอย่างง่ายดาย เกรงว่าบุ่มบ่ามเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องดีนัก“คนมากมายอาจเลือกจากไป” กงชุนชาจุปาก กล่าวว่า “เมื่อมาถึงอาณาจักรวารีฟ้าอันสุขสงบ หัวใจของผู้คนก็เริ่มหวั่นไหว”“นับเป็นเรื่องดี” จั่วม่อตอบทั้งคู่พากันเงียบงันไปหลังจากนั้นสักครู่ กงซุนชาหันไปมองจั่วม่อ แล้วมองเลยไปยังอากุ่ยที่นั่งนิ่งเป็นหุ่นไม้ ถามว่า “พวกเราจะไปที่ใดต่อไป? อา อย่ามากล่าวถึงอันตรายโน่นนั่นวุ่นวายแล้วบอกว่าท่านจะไปคนเดียว”จั่วม่อหัวใจอุ่นวูบ ตอบว่า “ข้าต้องไปเสาะหาตัวอ่อนเมฆวารี”“ตัวอ่อนเมฆวารี?” กงซุนชามองอากุ่ยอีกรอบ “สำหรับอากุ่ย?”“อา!” จั่วม่อผงกศีรษะรับ “ข้าไม่ทราบว่าข้ากับอากุ่ยมีความสัมพันธ์กันอย่างไรแต่ในเมื่อนางสละชีวิตช่วยเหลือข้าจนมีสภาพเช่นนี้ ย่อมมิอาจนั่งนิ่งดูดายได้”“นั่นก็ใช่แล้ว” กงซุนชามีสีหน้าเห็นพ้อง จากนั้นชูมือขึ้น ตะโกนปลุกใจอย่างคึกคักว่า “เพื่ออากุ่ย! พวกเราจะเสาะหาตัวอ่อนเมฆวารีให้จงได้!”จั่วม่อตื้นตันใจยิ่ง รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า“ฮี่ฮี่ หากพบพานสงครามมากขึ้นอีกก็ประเสริฐ! เพียงแค่คิดถึงเรื่องนี้ ข้าก็ตื่นเต้นจนตัวสั่นแล้ว
