จ้าคลุมฟ้า กระแสสายฟ้าแกร่งโหมสาดใส่บรรพชนฟ้ากระจ่างดุจห่าพิรุณอันแน่นขนัด“ยิงเข้าไป อย่าหยุด!”เสียงตวาดของจั่วม่อได้ยินชัดเจนทั่วเมือง เหล่าซิวเจ่อในหอรบค่ายกลสงครามสะท้านใจวูบ ทุ่มเทเรี่ยวแรงกำลังไม่คิดชีวิตคลื่นสายฟ้าแกร่งประหนึ่งพายุฝนฟ้าคะนอง กึกก้องเกรี้ยวกราดแทบหูดับเสียงหัวร่อแผ่วเบา กังวานออกมาจากภายในพายุฝนสายฟ้าแกร่งอันแน่นขนัดไม่มีสายฟ้าแกร่งเส้นใดสัมผัสถูกแม้แต่ชายเสื้อของบรรพชนฟ้ากระจ่าง คราวนี้มันไม่ได้เคลื่อนหายไปจากจุดนั้น แต่หลบหลีกอย่างว่องไวอยู่ท่ามกลางห่าพิรุณสายฟ้าแกร่งที่สมควรจะไร้ช่องว่างรอยโหว่ ไม่ทราบเพราะเหตุใด ท่าร่างของมันไม่นับว่ารวดเร็ว ทว่ากลับไม่มีสายฟ้าแกร่งกระทบถูกมันแม้แต่สายเดียวเมื่อเสียงหัวร่อแผ่วเบาของบรรพชนฟ้ากระจ่างเข้าหูของบรรดาซิวเจ่อในหอรบค่ายกลสงคราม ราวกับราดน้ ามันใส่กองเพลิง พวกมันโทสะลุกฮือโหม พากันโหมเร่งเร้าพลังปราณในร่างเข้าไปในหอรบค่ายกลสงครามอย่างบ้าคลั่งสามสิบหกหอรบค่ายกลสงครามสว่างเจิดจ้าเสียจนไม่อาจมองเห็นพวกมันได้โดยตรงสายฟ้าแกร่งยิ่งมายิ่งหนาแน่น ยิ่งนานยิ่งหนักหน่วงประดุจพายุสายฟ้า พกพาสภาวะป่าเถื่อนดุดัน ไหลบ่าครอบฟ้าคลุมดิน!เสียงหัวร่อจางๆ ของบรรพชนฟ้ากระจ่าง ผ่านเข้าไปในหูของทุกผู้คนอย่างชัดเจนอีกครั้งจั่วม่อเม้มปากแน่น ทันใดนั้นมุมปากยกยิ้มเล็กน้อยกริ๊ง!บนท้องฟ้าเหนือเมืองอีกาทองคำ ห่วงเสียงพุทธะระเบิดกลุ่มแสงสีทองออก
