กบั่นพากเพียรฝึกปรือไม่กี่เดือน บรรดาทาสฝึกตนที่อ่อนแอกลายเป็นน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้ได้อย่างไรจั่วม่อเฝ้ามองอย่างวิตกกังวล ที่กลางลาน เห็นบรรดาไพร่พลค่ายเว่ยตั้งกระบวนทัพเรียงรายเป็นระเบียบ ในวันนั้นหลังจากเข้ามาในเมืองอีกาทองคำ ซู่หลงกับพวกก็อยู่ในสภาพนี้มาโดยตลอด ไม่ขยับเขยื้อนเคลื่อนไหวมาสิบวันเต็มเจตจำนงสังหารอันหนักข้นบนร่างกายของพวกมัน ทำให้พวกมันดูคล้ายเทพแห่งการสังหารที่มาจากแดนอเวจีพลังงานสีดำรอบกายพวกมันแต่ละคนโคจรอย่างพลุ่งพล่าน พลังงานสีดำของซู่หลงหนาแน่นเสียจนมองไม่เห็นร่างกายและรูปโฉมที่อยู่ภายใน พวกมันทุกคนล้วนถูกพลังงานสีดำปกคลุมทั่วร่าง“พวกมันไม่เป็นไรใช่หรือไม่?” จั่วม่อกังวลเป็นที่สุด“หากพวกมันผ่านไปได้ เช่นนั้นก็ไม่เป็นไร แต่หากพวกมันพ่ายแพ้ ก็คงหลงเหลือแต่ความตายเท่านั้น” ผูเยาน้ าเสียงไม่แยแส แต่จั่วม่อยังคงสามารถจับเค้าความกังวลใจที่แฝงอยู่ภายในได้“เจตจำนงสังหารทั้งหมดนี้ จำเป็นต้องดูดกลืนเข้าไปในร่างกายอย่างสมบูรณ์หรือไม่?”“อา ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับความลี้ลับและลึกซึ้งของเจตจำนง เผ่าปิศาจมุ่งเน้นการเข่นฆ่าสังหาร เจตจำนงสังหารของพวกมันจึงแข็งกล้า เจตจำนงสังหารของพวกมันสามารถกลายเป็นมีตัวตน ซึ่งสำหรับพวกมัน นี่เรียกได้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญ แต่โอกาสแห่งความก้าวหน้านี้มาเร็วเกินไป ข้าไม่รู้ว่าพวกมันสามารถรับไว้ได้หรือไม่”ในเวลานี้เอง ทันใดนั้น ร่างก
