้ว”“โปรดมอบนกกระเรียนกระดาษให้แก่ข้าสักตัว ผู้น้อยเชื่อมั่นว่าจะต้องจ่ายค่าตอบแทนที่ทำให้ใต้เท้าพึงพอใจได้แน่” หงจุนเซวียนกลับคืนสู่ความสงบเยือกเย็นตามเดิมจั่วม่อขบคิดแวบหนึ่ง จากนั้นสั่นศีรษะ“เพราะเหตุใด?” หงจุนเซวียนเริ่มตื่นตระหนกขึ้นมาทันที หากอีกฝ่ายไม่เห็นด้วย เช่นนั้นชีวิตน้อยๆ ของมันก็ตกอยู่ในอันตรายแล้ว มันคิดว่าอีกฝ่ายยังไม่พอใจราคา จึงรีบกล่าว “สองร้อยชิ้นจิงสือระดับสี่เป็นอย่างไร? ราคานี้… …”เหล่าศิษย์น้องรอบกายสูดลมหายใจอย่างหนาวเหน็บ เหม่อมองศิษย์พี่รองอย่างไม่อยากเชื่อ ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าศิษย์พี่รองจะมั่งคั่งถึงเพียงนี้ศิษย์พี่รองเอาจิงสือมากมายถึงเพียงนี้มาจากที่ใด?ทว่าจั่วม่อยังคงสั่นศีรษะ“รวมทั้งผลกำไรครึ่งหนึ่งจากหอสำนักนอก!” หงจุนเซวียนกล่าวอย่างเจ็บปวดใจ “ใต้เท้าสมควรทราบว่าในปีนี้หอสำนักนอกทำกำไรได้มากมายเท่าใด ขอเพียงใต้เท้าเว้นทางรอดให้แก่พวกเรา ตอนนี้หอสำนักนอกยังคงอยู่ในการควบคุมของพวกเรา… …”“ศิษย์พี่รอง ท่านบ้าไปแล้ว … …” ศิษย์พรรคฟ้ากระจ่างผู้หนึ่งอดกล่าวไม่ได้“หุบปาก!” หงจุนเซวียนหน้าเขียวคล้ า เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบๆ “หรือเจ้าอยากตายที่นี่?”ศิษย์อื่นๆ รีบหุบปากสนิททันทีหงจุนเซวียนคล้ายผีพนันที่สูญเสียจนหมดตัว หันมามองจั่วม่อ “ท่านเห็นว่าอย่างไร?”จั่วม่อยังคงสั่นศีรษะ“ท่านต้องการสิ่งใดกันแน่?” หงจุนเซวียนแทบเสียสติ“ฆ่าบรรพชนฟ้ากระจ่าง” จั่วม่อกล่าวเสีย
