ระทั่งสีหน้านิยมชมชื่นของบุรุษกลางคนยังแข็งค้าง สีหน้าพิลึกพิลั่นสุดทนดูหงจุนเซวียนรู้สึกอับอายจนแทบอัดอกตาย ตั้งแต่เมื่อใดที่ศิษย์ฟ้ากระจ่างกับกองทัพห้าพันคนถูกผู้คนเรียกขานว่า ‘แพะอ้วน’? มิหนำซ้ ายังกล่าวย้ าว่า ‘อย่าให้พวกมันหนีไปแม้แต่คนเดียว’?”อัปยศ! นี่เป็นความอัปยศอดสูอย่างแท้จริง!บรรดาศิษย์พรรคฟ้ากระจ่างใบหน้าแดงก่ า พากันถลึงจ้องขบวนทัพของกงซุนชาอย่างเคียดแค้นชิงชัง พวกมันไม่กล้าจู่โจมเมืองอีกาทองคำ แต่กระทั่งกองกำลังที่มีเพียงเจ็ดร้อยแปดร้อยคน ยังกล้าหยิ่งยโสเบื้องหน้าพวกมันทั้งยังคุยโอ่ว่าจะทำลายพวกมันทั้งหมด! เช่นนี้แม้ว่าพวกมันกลับไปยังสำนัก ก็คงไม่มีวันสู้หน้าศิษย์ร่วมสำนักได้อีก“พวกเจ้าไม่จำเป็นต้องให้ข้ากล่าวอันใดเลย” หงจุนเซวียนกล่าวเสียงมืดมน“พวกเราเหล่าศิษย์พรรคฟ้ากระจ่าง เคยถูกเหยียดหยามถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใด?”“อย่าห่วงไปเลยศิษย์พี่!” ศิษย์น้องผู้หนึ่งกล่าว ใบหน้าเต็มไปด้วยรังสีอำมหิต“อย่าให้พวกมันยังยืนอยู่เบื้องหน้าเราได้แม้แต่คนเดียว เราเพียงแค่ต้องให้พวกมันได้ลิ้มรส สิ่งที่เรียกว่าไม่มีผู้ใดยังยืนอยู่ได้แม้แต่คนเดียว!”“ถูกต้อง! ถึงตอนนั้นเราจะลากศพของพวกมันไปรอบๆ!” ศิษย์น้องอีกคนกล่าวอย่างกระหายเลือดหงจุนเซวียนเน้นเสียงหนัก “ข้าจะไม่กล่าวมากความ วันนี้หากผู้ใดกล้าถอยหนีหรือหวาดกลัวการต่อสู้ ข้าจะสังหารพวกมันด้วยตัวเอง! เชื่อว่าแม้ว่าท่านอาจารย์อยู่ที่นี่ก
