่างคอยคุ้มหัว ศิษย์เหล่านี้ล้วนเป็นแพะอ้วนที่อ้วนท้วนสมบูรณ์อย่างที่สุด!
สถานการณ์ยิ่งสับสนวุ่นวายกว่าเดิม
ดีดร่างพุ่งทะยานไม่กี่ครั้ง จั่วม่อพลันปรากฏขึ้นข้างกายเหลยเฮ่า ยื่นมือคว้าจับเหลยเฮ่าที่กำลังหลบหนีเอาไว้ได้
เหลยเฮ่าตื่นตระหนกแทบตาย สั่นเทาไปทั้งร่าง กล่าวตะกุกตะกักอย่างลนลาน “ข้าข้า ข้า… … ทุกอย่างล้วนให้แก่เจ้า… …”
จั่วม่อขมวดคิ้ว เงื้อมือตบหน้าเหลยเฮ่าสองสามรอบ ช่วยปลุกสติสัมปขัญญะให้แจ่มใส “ข้าถาม เจ้าตอบ”
“เจ้า… … โปรดถามเถอะ โปรดถามเถอะ!” เหลยเฮ่าถูกตบจนตะลึงงัน คืนสติขึ้นมาจากสภาพขวัญวิญญาณกระเจิดกระเจิง แม้ว่ามันยังคงหวาดกลัว แต่สามารถกล่าววาจาเป็นผู้เป็นคนบ้างแล้ว
ทันใดนั้น จั่วม่อมือซ้ายตวัดวูบ กรีดวาดกระบวนท่าสายฟั้าแกร่งภูตหยางในพริบตา!
ซี่!
สายฟั้าฟาดปะทะกระบี่บินเล่มหนึ่งอย่างถนัดถนี่!
ท่ามกลางกลุ่มควันสีเขียวแตกระเบิด เสียงดังเคล้ง กระบี่บินเล่มหนึ่งร่วงลงสู่พื้น
เซียนกระบี่ที่อยู่ไม่ไกลแค่นเสียงหนักๆ กระบี่บินของมันถูกทำลาย จิตสำนึกยังได้รับบาดเจ็บไม่เบา มันเบิกตามองจั่วม่ออย่างสยดสยอง กระทั่งกระบี่บินก็ไม่สนใจแล้วกระโผลกกระเผลกหลบหนีไม่คิดชีวิต
จั่วม่อก็ไม่ไล่ตามคนผู้นั้น หลายคนยังเห็นฉากนี้ชัดตา ซิวเจ่อที่กำลังทะยานร่างเข้าหาจั่วม่อล้วนแตกตื่นจนขวัญหนีดีฝั่อ รีบเปลี่ยนทิศทางหันไปหาเปั้าหมายอื่นแทน เหลยเฮ่าผู้ถูกหิ้วอยู่ในมือจั่วม่อ กลืนน้ำลายอย่างอกสั่นขว
