่อนแขนปริแตก รอยแผลอาบเลือดตัดไขว้ไปทั่วลำแขน
ยี่สิบสี่วัฏฏะ!
เพียะ เพียะ เพียะ!
ทันใดนั้น ท่อนแขนที่โปร่งใสเหมือนกระจก มีโลหิตแตกระเบิดออกมา!
เปลวไฟเต้นเร่าในดวงตาจั่วม่อ คลุ้มคลั่งเหมือนทะเลไฟอันลึกล้ำ
รูปโฉมของมันบิดเบี้ยว เส้นเลือดโปั่งพอง เส้นใยกล้ามเนื้อแต่ละมัดเต้นระริก กระดูกแต่ละชิ้นลั่นเปรี๊ยะ!
“ขึ้น!”
จั่วม่อขบกรามแน่น ตวาดอย่างเกรี้ยวกราด ทุ่มเทเรี่ยวแรงทั่วร่างเพื่อขยับสองแขน!
แกรก แกรก แกรก!
มันได้ยินเสียงกระดูกแตกร้าว ดวงตาแดงฉานราวกับเสียสติ
“ขึ้น!”
สองแขนที่สั่นสะเทือนอย่างดุเดือดฉีดพ่นหมอกเลือดออกมา แล้วค่อยๆ ยกขึ้นทีละน้อยๆ
ทะเลเพลิงในส่วนลึกที่สุดของดวงตาลุกลามออกมา ถมเต็มในดวงตาทั้งสองข้าง! มันราวกับสัตว์ร้ายพิโรธ ขู่คำรามอย่างเกรี้ยวกราด “มารดามันเถอะ ยกขึ้นให้แก่ข้า! อ๊ากอ๊าก!”
สองแขนของมันพุ่งขึ้นในบัดดล ราวกับสลัดหลุดจากการสกัดกั้นของหมอกปฐพีอย่างสิ้นเชิง!
แขนที่โปร่งใสราวกระจก ปกคลุมไปด้วยรอยแผลโลหิตตัดไขว้มากมาย ยกขึ้นสูง แล้วรั้งกลับเข้าสู่ท่าเตรียมต่อยหมัดจั่วม่อสูดหายใจลึก ดวงตาแดงฉานราวกับเปลวไฟถลึงกว้าง รวบรวมกำลังทุกหยาดหยดในร่าง มันราวกับเทพปิศาจบรรพกาล กระแทกหมัดออกอย่างดุดันอำมหิต!
“มารดาเจ้าตายเสียเถอะ!”
สองปราณหมัดที่คล้ายสลักจากกระจกแก้วพวยพุ่งออกจากหมัด! บนพื้นผิวของปราณหมัดแต่ละข้าง มองเห็นใบหน้าศักดิ์สิทธิ์อันเคร่งขรึมได้อย่างชัดเจน
หลิ่วตง
