่ของเรา… …”
เห็นอีกฝั่ายมัวแต่อึกๆ อักๆ จั่วม่อก็คร้านจะเปลืองวาจา มือขวาฉกวูบ คว้ารอบลำคออีกฝั่ายไว้ทันที
เรี่ยวแรงอันน่าสะพรึงกลัวที่ส่งผ่านมาจากปลายนิ้วของจั่วม่อ ทำให้อีกฝั่ายขวัญวิญญาณกระเจิดกระเจิง รีบตอบอย่างไม่กล้าลังเลอีก “เป็นเขตแดนลับ! เขตแดนลับ! พวกเราพบเขตแดนลับแห่งหนึ่ง! ประตูของเขตแดนลับต้องการซิวเจ่อที่มีฝีมือทางห้าธาตุ จึงจะสามารถเปิดออกได้! พวกเราไม่มีผู้ใดมีฝีมือทางห้าธาตุ หลิ่วตงหัวกับพวกต้องการแบ่งปันน้ำแกง แต่ถูกศิษย์พี่หวงของพวกเราขับไล่ไป! ดังนั้น… … ดังนั้น… …”
ได้ยินเช่นนี้ จั่วม่อค่อยเข้าใจในที่สุด
ที่แท้เป็นเขตแดนลับ!
มันสงสัยอยู่แล้ว ว่าไฉนศิษย์พรรคฟั้ากระจ่างเหล่านี้ออกมาวิ่งพล่านไปทั่วอาณาจักรขุนเขาน้อย ที่แท้เป็นเพราะเหตุนี้ มันอดฝืนยิ้มไม่ได้ พอฟังว่าเขตแดนลับ ต้องหวั่นไหวใจไม่น้อย แต่ในเวลานี้ การติดตามค้นหานกโง่ก็เป็นเรื่องสำคัญมาก
มันถามต่อ “ทรายนภานี้เจ้าได้รับจากที่ใด? อย่าได้บอกข้าเชียวว่ามีเพียงเท่านี้! ฮึ่มฮึ่ม!”
“ทรายนภากลุ่มนี้เป็นของขวัญจากซือฟูั่ของผู้น้อยในตอนที่ท่านยังไม่ตาย ดังนั้นมีเพียงเท่านี้จริงๆ” เห็นใบหน้าไม่เชื่อถือของจั่วม่อ มันฝืนยิ้มขมขื่นพลางอธิบายเพิ่มเติม“ทรายนภาเป็นสมบัติของสำนัก ผลิตโดยสัตว์ปราณผู้พิทักษ์ของสำนัก แรดตะกุยดินสามปีผลิตได้เพียงหนึ่งกลุ่ม ตอนนี้แรดตะกุยดินถูกท่านบรรพชนเก็บเอาไว้กับตัว ไม่มีผู้ใดกล้าคิดหวังถ
