วจสอบร่างกายนาง ข้าพบพลังประหลาดอยู่ในร่างนาง ร่างกายนางแทบจะแตกสลายลงแล้วชัดๆ เต็มไปด้วยอาการบาดเจ็บเก่า สะสมจนนับไม่ถ้วน”จั่วม่อขบคิดชั่วครู่ ก่อนจะเล่าทวนความอีกครั้ง หวังให้ผูเยาไขว่คว้าเบาะแสเพิ่มเติม“หากเป็นเช่นนั้น สมควรเป็นเวทวิชาประเภททำร้ายตัวเองหรือศาสตร์วิชาลับบางอย่าง เวทวิชาประเภทนี้และศาสตร์วิชาลับทรงพลังมาก แต่อายุขัยของพวกมันก็สั้นจนน่าสมเพช” ผูเยากล่าวอย่างเครียดขรึม “เจ้าต้องระมัดระวังให้มาก ความเป็นมาของนางเกรงว่าไม่ใช่เรียบง่าย”“ระวัง…” จั่วม่อสีหน้าขมขื่นยิ่งกว่ายาต้ม แบสองมือออกกว้าง “จะให้ข้าระวังอย่างไร?”ผูเยาไม่ทราบจะกล่าวอะไรดี สีหน้าท่าทีมันก็ไม่ได้ดีไปกว่าจั่วม่อเท่าใด การพบพานผู้คนที่ไม่ทราบประวัติความเป็นมา ทั้งมันยังไม่ใช่คู่มือของฝั่ายตรงข้าม ต่อให้มันเคยเป็นถึงอสูรฟั้า ยังอดสลดหดหู่ไม่ได้
“ไม่ทราบว่าข้าสามารถขอให้นางช่วยจัดการกับบรรพชนฟั้ากระจ่างได้หรือไม่?”จั่วม่อกล่าวอย่างฉับพลัน“นางยังเยาว์วัยเกินไป” ผูเยาสั่นศีรษะ “ต่อให้เป็นเวทวิชาประเภททำร้ายตัวเองซึ่งยิ่งบาดเจ็บสะสมเท่าไรยิ่งร้ายกาจเท่านั้น เวลาที่นางฝึกปรือก็ยังสั้นเกินไป นางอาจร้ายกาจ แต่ยังไม่อาจเทียบกับจินตัน นางอาจสามารถเข่นฆ่าหนิงม่ายดุจสับผักผ่าผลแตง แต่กับจินตัน นั่นเป็นอีกเรื่องหนึ่งแล้ว”“จินตันกับหนิงม่ายไม่ได้แตกต่างกันที่รูปแบบของพลัง แต่แตกต่างกันที่แก่นแท้ของพลัง” ผูเยาแยกแยะ “
