ระมัดระวัง“กวาดไล่ไปทีละคน”ทุกผู้คนสะท้านขึ้นอีกครั้งกงซุนชาบุ้ยปาก ซิวเจ่ออีกผู้หนึ่งรีบนำม้วนหยกออกมา ประจุพลังปราณลงไปในม้วนหยก ประกายแสงสว่างวาบ ภาพมายาของภูมิประเทศอันเต็มไปด้วยขุนเขาลำน้ำปรากฏขึ้นกลางอากาศตรงหน้าพวกมัน“พื้นที่รอบๆ เรามีกองกำลังอยู่สิบสามกลุ่ม ที่ใหญ่ที่สุดมีมากกว่าห้าร้อยคน กลุ่มเล็กที่สุดมีราวๆ แปดสิบคน โอ้ เฉลี่ยแล้วแต่ละกลุ่มมีประมาณสองร้อยคน สิบสามกลุ่มสมควรมีผู้คนมากเท่าใด?” กงซุนชาเอียงคอถามผู้ใต้บังคับบัญชากลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ “ราวๆ สองพันหกร้อยคน”หลายคนสีหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อย รวมทั้งหมดแล้วฝั่ายมันมีอยู่สามร้อยกว่าคนคิดโจมตีอีกฝั่ายที่มีจำนวนมากกว่าสองพันหกร้อยคน จำนวนของทั้งสองฝั่ายแตกต่างกันมากเกินไปแล้ว“มีเพียงแค่สองพันเท่านั้นเอง” กงซุนชาใบหน้าผิดหวังสุดระงับทุกผู้คนสะท้านขึ้นโดยพร้อมเพรียง รีบพากันร้องสนับสนุน“นี่มากเกินพอแล้ว เหล่าต้า เราสมควรต่อยตีไปทีละคน”“ใช่ใช่! อาณาจักรไม่ได้สร้างสำเร็จในวันเดียวเสียหน่อย”พวกมันหวั่นเกรงว่ากงซุนชาจะบ้าคลั่งและเพิ่มจำนวนเปั้าหมาย ซึ่งด้วยอารมณ์คลุ้มคลั่งของแม่นางน้อย เรื่องนี้มีโอกาสเป็นไปได้สูงยิ่งกงซุนชาแสดงสีหน้าผิดหวัง “ก็ได้ แม้ว่าจะน้อยไปบ้าง แต่ถือว่าเราเขมือบพวกมันเป็นคำแรกก็แล้วกัน”“เหล่าต้าปราดเปรื่องยิ่ง!” เหล่าผู้ใต้บังคับบัญชาเยินยอพร้อมกัน พลางลอบปาดเหงื่อกงซุนชาแย้มยิ้ม ดูเหมือนจะชมชอบการสรรเ
