าซีดเผือด โชคยังดีที่จั่วม่อเพียงเหลือบมองมันแวบเดียว ก่อนจะหันกลับไปขุดรากฐานของเมืองอย่างบ้าคลั่ง จั่วม่อกระโดดลงไปในหลุม สองมือร่ายรำเป็นจักรผันจ้วงลงไปในพื้นดิน ก้อนดินลอยขึ้นมาไม่ขาดสาย เห็นหลุมดินดิ่งลึกลงไปอย่างรวดเร็ว ทั้งยังขยายใหญ่ขึ้นด้วยระดับความเร็วที่มองเห็นชัดเจนด้วยตาเปล่าเยวียนเจียงที่ด้านข้างกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ ใบหน้าเต็มไปด้วยความประหวั่นพรั่นพรึง เมื่อต้องอยู่ในตำแหน่งผู้ควบคุมดูแลเช่นนี้ ชะตากรรมของมันก็น่าสมเพชยิ่ง ทุกครั้งที่เห็นใบหน้าบิดเบี้ยวของเหล่าปั่าน นี่ไม่ต่างกับมีสัตว์ประหลาดแดนร้างจ้องเขม็งอยู่ตรงหน้า สามารถอ้าปากเขมือบกลืนมันได้ทุกเมื่อโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อใดที่มันชี้ให้เห็นว่าเหล่าปั่านยังทำได้ไม่ตรงตามมาตรฐานเหล่าปั่านจะหันมามองมันด้วยดวงตาเขียวเรืองรอง ทุกครั้งเยวียนเจียงจะขวัญหนีดีฝั่อจนแทบกลั้นใจตายโลกนี้บ้าไปแล้ว!เยวียนเจียงผู้หวาดหวั่นขวัญผวารู้สึกว่าวันคืนมืดมนยิ่ง มืดจนไม่มีแสงสว่างแม้แต่เส้นสายใยเดียว มันขบคิดจนศีรษะแทบแตกยังไม่เข้าใจว่าเหล่าปั่านเจ็บปั่วยด้วยโรคประหลาดใด ไฉนจู่ๆ อยากสร้างเมืองด้วยตัวเองคนเดียวจริงอยู่ว่าเมืองนี้เป็นเมืองขนาดเล็กมาก เมืองใหม่ที่สามารถรองรับผู้คนได้หนึ่งหมื่นคน นับเป็นเมืองที่เล็กที่สุดในหมู่เมืองเล็กทั้งมวล แต่จะอย่างไรก็ยังคงเป็นเมือง! นี่มันใหญ่โตมากทีเดียว! โอ กรุณาให้อภัยในวาจาอันสับสนของมัน เยวียนเ
