ิ่มเข้าใจวิธีใช้พลังปราณอย่างไม่สูญเปล่า ก่อนหน้านี้มันไม่เคยคิดว่าจะมีวันที่มันต้องประหยัดใช้พลังปราณอย่างตระหนี่ถึงเพียงนี้ มันยังเริ่มเข้าใจวิธีเคลื่อนไหวมือและดูดซับปราณพิภพไปพร้อมกัน…สามวันให้หลัง หลุมทรงสี่เหลี่ยมลึกยี่สิบจั้งปรากฏขึ้นบนยอดเขาดาวสวรรค์จั่วม่อคล้ายมนุษย์โคลนผู้หนึ่ง ทั้งร่างมืดดำ เห็นแต่ดวงตาคู่เดียว หลังจากหัวร่อโดยไร้เสียง มันก็นั่งลงขัดสมาธิท่าดอกบัวเยวียนเจียงยืนอยู่ด้านข้าง อ้าปากค้างมองฐานเมืองลึกยี่สิบจั้ง นี่เป็นรากฐานที่ตรงตามมาตรฐานอย่างสมบูรณ์ ไม่ใช่แค่มันที่ตะลึงลาน ทั่วทั้งค่ายล้วนตื่นตกใจไม่ต่างกันบรรดาผู้ที่เยาะเย้ยขบขันก่อนหน้านี้ เมื่อเห็นฐานเมืองลึกยี่สิบจั้งอยู่ต่อหน้าต่อตาพวกมันตกใจจนพูดไม่ออก ผู้ใดจะเชื่อว่านี่เป็นสิ่งที่คนผู้หนึ่งขุดขึ้นด้วยมือเปล่าภายในสามวัน? แต่พวกมันก็เห็นกระบวนการทั้งหมดด้วยตาตัวเองตั้งแต่ต้นจนจบ ผู้คนที่เฝั้ารอจะหัวร่อกับเรื่องชวนหัว เวลานี้มีแต่ความนับถือเลื่อมใสอยู่เต็มหัวใจในทะเลแห่งจิตสำนึก ผูเยาชายตามองปั้ายปินสุสาน กล่าวว่า “ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้วว่าเจ้าไฉนเลือกมัน”“พวกเจ้า” ผูเยาเน้นเสียงทีละคำ “ดื้อรั้นเหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน!”ปั้ายหินสุสานยังคงเงียบงัน เมฆดำหมุนวนไปรอบๆ อย่างแช่มช้ากงซุนชาจ้องมองจั่วม่อที่กำลังเข้าฌานด้วยสีหน้าครุ่นคิด จากนั้นย้อนกลับไปยังค่ายสั่งการซิวเจ่อผู้หนึ่งด้วยเสียงเบาต่ำ “บอกม้าฝานกับ
