“ดีแล้ว! เขามาจากราชวงศ์ต้าหลิน มีเบื้องหลังที่แข็งแกร่ง อย่าได้แตะต้องเขา ปล่อยข้าเป็นคนจัดการเอง!”
หลินลั่วเว่ยยิ้มอ่อนโยนให้ซูเฉิน พร้อมกล่าวเสียงแผ่วเบา
รอยยิ้มของนาง งามปานบุปผานับร้อยบานสะพรั่ง ทำให้สรรพสิ่งรอบข้างดูจืดจางลงทันตา
ผู้คนรอบด้านต่างตกตะลึง
ในใจของพวกเขา หลินลั่วเว่ยคือเทพธิดาผู้สูงศักดิ์ดุจดวงจันทร์บนฟ้า เย็นชาไม่ข้องเกี่ยวกับทางโลก ไม่เคยยิ้มให้ผู้ใด
แต่บัดนี้…นางกลับยิ้มให้อย่างอ่อนโยนกับซูเฉิน!
หรือว่าความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสอง…?
“ท่านเจียง ข้าน้อยใคร่ถามว่าศิษย์ของท่านได้จับตัวสตรีกลางเมืองหลวงไปโดยพลการ แล้วท่านกลับไม่ถามไถ่ความจริง กลับลงมือกับซูเฉินเสียเอง เช่นนั้นหรือไม่เท่ากับว่าท่านเป็นผู้สั่งการเสียเอง?”
หลินลั่วเว่ยหันมาจ้องเจียงอวิ๋นเหอ สีหน้าสงบนิ่งกล่าวถาม
“เจ้ากล่าวเหลวไหล!”
เจียงอวิ๋นเหอเปลี่ยนสีหน้าในทันที ปฏิเสธเสียงแข็ง
“ศิษย์ของข้าย่อมไม่มีวันทำเรื่องเช่นนั้น! เขาถูกซูเฉินฆ่าตายแล้ว ตอนนี้ซูเฉินจะพูดอย่างไรก็ได้ ใครจะพิสูจน์ได้ว่าเป็นความจริง?!”
เขากล่าวพลางเผยสีหน้าดุดัน
“เรื่องนี้ไม่ยาก ผู้คนมากมายย่อมเห็นเหตุการณ์ เหตุใดไม่ลองถามทุกคนดูเล่า?”
หลินลั่วเว่ยกล่าวเรียบ ๆ
“ท่านหญิง! ข้าขอรับรองด้วยเกียรติว่าคนชุดดำนั่นแหละเป็นผู้พยายามลักพาตัวหญิงสาว!”
“ใช่แล้ว! พวกเราทุกคนล้วนเห็นกับตา!”
“เขายังพูดด้วยว่าทำตามคำสั่งของอาจารย์! ทุกคนได้ยินหมด!
