อยากจะเชื่อ คนผู้นี้คิดว่าการสร้างเมืองคืออะไร? เพียงเอาก้อนอิฐก้อนหินมาก่อซ้อนกันเท่านั้นหรือ?“มีปัญหาอันใด?” จั่วม่อเขม้นมองคนทั้งสามอย่างขุ่นข้องอยู่บ้างคนทั้งสามไม่ได้โง่งม ทราบดีว่านับตั้งแต่พวกมันมาถึงที่นี่ ก็ไม่มีหนทางให้หวนคืนอีก หากเวลานี้ยังล่วงเกินเหล่าปั่านด้วย จากนี้พวกมันก็ไม่ต้องคิดถึงอนาคตที่ดีแล้ว“เหล่าปั่านต้องการสร้างเมืองใหญ่โตเท่าใด?” หนึ่งในสามรีบถามอย่างรวดเร็ว“ทอดยาวไปตามแนวเทือกเขานี้ ต้องรวมยอดเขาทางนั้นเข้าไปด้วย ต้องสามารถปั้องกันการโจมตีของจินตัน ต้องสามารถ…”ทั้งสามคนอ้าปากหวอ ตกอยู่ในภาวะซึมเซาอีกครั้ง“เกรงว่าค่าใช้จ่ายจะสูงอยู่บ้าง” อีกคนลองเลียบๆ เคียงๆ“ไม่มีปัญหา เรามีจิงสือมากพอ” จั่วม่อทำท่าลำพองใจราวกับเศรษฐีใหม่ที่ร่ำรวยด้วยลาภลอย“เรายังจำเป็นต้องมีกำลังคนจำนวนมาก”“อ้อ ซิวเจ่อเจ็ดร้อยกว่าคนไม่เพียงพอหรือ? ข้ายังสามารถสร้างหุ่นเชิดได้บ้าง”จั่วม่อลูบคาง กล่าวพึมพำกับตัวเอง “ดูท่าคงต้องให้ศิษย์น้องกงซุนออกไปกวาดต้อนผู้คนมาเพิ่มกระมัง”ประโยคนี้ทำให้คนทั้งสามหัวใจเย็นเฉียบ คนผู้นี้คงไม่ใช่พ่อค้าทาสหรอกนะ?อย่างไรก็ตาม คนทั้งสามเคยประจักษ์ต่อพลังสู้รบอันแข็งแกร่งของกองกำลังนี้มาด้วยตาตัวเอง พวกมันจึงไม่เชื่อว่าพ่อค้าทาสสามารถมีกองทัพที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ได้คนทั้งสามเห็นจั่วม่อเป็นจริงเป็นจังยิ่ง ก็เริ่มให้ความสำคัญกับการสำรวจสภาพภูมิประเทศอย่างละเอี
