ซูเฉินแย้มยิ้มออกมา
แต่รอยยิ้มนั้นกลับเย็นเยียบอย่างถึงที่สุด
ทันใดนั้นเขาก็กระแทกเท้าลงพื้นอย่างรุนแรง พลังกำลังปราณอันเกรี้ยวกราดพุ่งกระจายออกมาในชั่วพริบตา ทำลายช่วงอกของชายชุดดำจนแหลกเละ เส้นชีพจรก็ถูกตัดขาดสิ้น!
ดวงตาของชายชุดดำเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อและความไม่ยินยอม ก่อนแสงในดวงตาจะค่อยๆ เลือนหาย เขาขาดใจสิ้นใจตาย
จนถึงวินาทีสุดท้าย เขาก็ยังไม่เข้าใจว่า…ซูเฉินกล้าฆ่าเขาได้อย่างไร?
อาจารย์ของเขาคือเจียงอวิ๋นเหอ ปรมาจารย์โอสถ ว่าที่ศิษย์แห่งแดนศักดิ์สิทธิ์…ซูเฉินไม่กลัวบ้างหรือไร?
น่าเสียดาย…เขาไม่มีวันได้คำตอบนั้นอีกแล้ว
“เมื่อครู่เจ้าว่าอะไรนะ?”
ซูเฉินเงยหน้าขึ้น จ้องมองเจียงอวิ๋นเหอด้วยแววตาเย็นเยียบ เอ่ยถามอย่างเรียบเรื่อย
สีหน้าของเจียงอวิ๋นเหอพลันดำคล้ำ
“เจ้าอวดดีเกินไปแล้ว! ข้าเพียงจะละเว้นชีวิตให้ แต่เจ้ากล้าฆ่าศิษย์ของข้าต่อหน้าข้าหรือ? เช่นนั้น…เจ้าจงชดใช้ด้วยชีวิต!”
น้ำเสียงของเจียงอวิ๋นเหอเย็นเยียบประหนึ่งน้ำแข็งพันปี
แท้จริงแล้ว เขาไม่ได้ใส่ใจชีวิตของชายชุดดำนั้นเลย สิ่งที่เขาใส่ใจมีเพียงศักดิ์ศรีของตนเองเท่านั้น
ซูเฉินเพิกเฉยต่อคำพูดของเขา แถมยังลงมือฆ่าคนตรงหน้าเขาอย่างไม่ไว้หน้า ย่อมทำให้เขาโกรธจนสังหารใจปะทุ!
“แค่เจ้า?”
ซูเฉินแค่นหัวเราะเยาะ
เขามองออกว่าเจียงอวิ๋นเหอผู้นี้ไม่น่าจะเป็นชาวแคว้นต้าหลี่ ดูจากท่าทีหยิ่งยะโสและฐานะปรมาจารย์โอสถแห่งราชวงศ์ใหญ่ หรือ
