เป็นปรมาจารย์โอสถ ว่าที่ศิษย์แห่งแดนศักดิ์สิทธิ์ ขอคารวะองค์หญิงลั่วเว่ย!”
เจียงอวิ๋นเหอเผยยิ้มมั่นใจ คิดว่าตนงามสง่าเหลือล้น พลางค้อมกายลงอย่างนอบน้อม
ทว่า…หลินลั่วเว่ยกลับไม่แม้แต่จะเหลือบมอง!
นางเดินตรงเข้าหาซูเฉิน ถามด้วยน้ำเสียงห่วงใย “เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่?”
“ไม่เป็นไร!”
ซูเฉินยิ้มเขินเล็กน้อย แต่ยังคงส่ายหน้าตอบ
และรอยยิ้มของเจียงอวิ๋นเหอก็พลันแข็งค้างทันที ดวงตาเต็มไปด้วยความอับอายและโกรธเกรี้ยว…
หลินลั่วเว่ย กล้าเมินเขาเลยงั้นหรือ?
