งตาซูเฉินค่อยๆ จางหาย ดวงเนตรเทพตัดมายาถูกระงับไว้ เมื่อเขามองเห็นเงาร่างในม่านหมอก ก็ปรากฏแววตาประหลาดขึ้นเล็กน้อย
บนเวหา แสงหมอกลอยล่องงดงาม
สตรีผู้หนึ่งในอาภรณ์ขาวบริสุทธิ์ เหินลงจากท้องฟ้า ร่างบางลอยพลิ้วราวเซียนสวรรค์จุติ ความงามเกินจะบรรยาย
ผิวขาวดั่งหยก ใบหน้าเปี่ยมเสน่ห์ประหนึ่งเทพธิดาแห่งสวรรค์ งามจนคนทั่วไปไม่กล้าสบตา
ซูเฉินจำได้นางทันที
หลินลั่วเว่ย!
นางเป็นสตรีหนึ่งเดียวในชีวิตนี้ที่มีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเขา
แต่บัดนี้ หลินลั่วเว่ยได้ทะลวงถึงขอบเขตราชายุทธ์ พลังอำนาจแผ่ซ่านเหนือธรรมดา จนผู้คนไม่กล้าจ้องมองตรง ๆ
“นางคือ…องค์หญิงใหญ่?!”
เสียงอุทานดังขึ้นทันที
“คารวะองค์หญิงใหญ่!”
ผู้คนโดยรอบนี้ต่างแสดงความเคารพ ดวงตาเปล่งประกายเลื่อมใสอย่างยิ่ง
หากหยวนฮ่าวหรันคือเสาหลักของราชวงศ์ต้าหลี่ เช่นนั้นองค์หญิงหลินลั่วเว่ยก็คือเทพธิดาผู้สูงศักดิ์ในหัวใจของทุกผู้คน
นางไม่เพียงมีพรสวรรค์สูงส่ง ยังเมตตา ช่วยเหลือประชา ประดุจแสงสว่างในใจราษฎร
เมื่อหลินลั่วเว่ยปรากฏกาย ทุกคนต่างค้อมหัวลงด้วยความเคารพอย่างแท้จริง
“เจ้าคือ…หลินลั่วเว่ย?”
สายตาของเจียงอวิ๋นเหอเป็นประกายทันที มองหลินลั่วเว่ยด้วยแววตาร้อนแรง
เขาไม่คาดคิดเลยว่า ในแคว้นต้าหลี่ จะมีหญิงงามเช่นนี้ ยิ่งไปกว่านั้น นางยังมีพลังจ้าวราชันย์อีกด้วย
หญิงงามเช่นนี้…ย่อมคู่ควรกับเขา เจียงอวิ๋นเหอ!
“ข้าชื่อเจียงอวิ๋นเหอ มาจากราชวงศ์ต้าหลิน
