ยู่ที่แขนเสื้อ เดินเข้ามาพร้อมเหล่าผู้อารักขาผู้แข็งแกร่งหลายคน
เจียงอวิ๋นเหอ!
“ท่านอาจารย์ ช่วยข้าด้วย!”
ชายชุดดำตัวสั่นทันที เมื่อเห็นเจียงอวิ๋นเหอปรากฏตัว ดวงตาเต็มไปด้วยความหวังและตะโกนร้องเสียงหลง
“ปล่อยเขา…แล้วคุกเข่าตบหน้าตัวเองเสีย ข้าจะละเว้นชีวิตให้!”
เจียงอวิ๋นเหอมองซูเฉินด้วยสายตาเฉยเมย น้ำเสียงทรงอำนาจดั่งสั่งข้ารับใช้
ราวกับว่าเขาไม่เห็นซูเฉินอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย เขากล่าวออกมาโดยไม่ถามว่าอะไรถูกหรือผิดเลย เสมือนว่าชีวิตของซูเฉินนั่นเป็นของไร้ค่า