ไม่รู้จักวิชาควบคุมกระบี่ แต่ทุกคนรู้ว่า การเหินเวหาได้ คือสัญลักษณ์ของผู้ที่เข้าสู่ขอบเขตจ้าวยุทธ์แล้วโดยแท้
ไม่แปลกใจเลยที่ซูเฉินจะล้างตระกูลจางได้ในคืนเดียว!
ชายชุดดำหน้าซีดเผือด เมื่อเห็นซูเฉินไล่ตามเขามาทางอากาศ ความหวาดกลัวเต็มตา เขาไม่คิดเลยว่าซูเฉินจะถึงขั้นเป็นจ้าวยุทธ์
เขารีบเร่งพลังปราณหนีตายอย่างไม่คิดชีวิต
ทว่า…
ตูม!
ซูเฉินตามทันในพริบตา ฝ่ามือกระแทกกลางอากาศ ปราณแฝงไว้ด้วยพลังมังกรโบราณ แผ่กระจายปานอสูรเทพจุติ ทำให้ชายชุดดำตัวแข็งทื่อด้วยความหวาดกลัว
แม้พยายามต้านทานอย่างสุดกำลัง แต่ก็ไม่อาจรับพลังฝ่ามือของซูเฉินได้ ถูกฟาดเข้าเต็มอก กระดูกซี่โครงหักไม่รู้กี่ท่อน ร่างปลิวกระแทกพื้น!
“อย่า…อย่าฆ่าข้า…อาจารย์ข้าคือเจียงอวิ๋นเหอ ปรมาจารย์โอสถ ว่าที่ศิษย์แห่งแดนศักดิ์สิทธิ์! หากเจ้ากล้าลงมือ เขาไม่มีวันปล่อยเจ้าไว้แน่…!”
ชายชุดดำนอนอยู่บนพื้น เลือดไหลเต็มปาก ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เขากลัวจนสิ้นสติแล้ว
จึงรีบเอ่ยนามของอาจารย์ตนออกมา หวังว่านั่นจะทำให้ซูเฉินหวาดหวั่นและยั้งมือ
“ปรมาจารย์โอสถ? ศิษย์แดนศักดิ์สิทธิ์? ต่อให้เป็นราชันย์สวรรค์ หากแตะน้องสาวข้า…ก็ต้องตาย!”
ซูเฉินหัวเราะเยาะ
ฝ่าเท้ากระทืบอกชายชุดดำอีกครั้ง จนอีกฝ่ายร้องโหยหวน ร่างสั่นเทา น้ำตาไหลอาบแก้ม
“หยุด!”
ในตอนนั้นเอง เสียงเรียบนิ่งและเย่อหยิ่งดังขึ้น
ในระยะไกล ชายหนุ่มรูปงามในชุดดำ ลายเปลวเพลิงห้าแฉกปักอ
