จั่วม่อรีบสงบใจ มองเข้าไปในร่างกาย ในไม่ช้าก็พบเห็นสิ่งผิดปกติที่ผูเยากล่าวถึง ความผิดปกตินี้ไม่มีอยู่ในส่วนอื่นของร่างกาย แต่ปรากฎอยู่ที่ดวงตาทั้งคู่รอบดวงตาของมัน ปราณพิภพอันหนาแน่นเข้มข้นคล้ายถูกดึงดูดด้วยพลังที่มองไม่เห็น ห่อหุ้มรอบดวงตาทั้งคู่อย่างแน่นหนานี่มัน…จั่วม่อไม่กล้าขยับเคลื่อนไหว รีบใช้พลังจิตสำนึกตรวจสอบปราณพิภพสองขุมนี้อย่างระมัดระวัง สิ่งที่ทำให้มันวางใจอยู่บ้าง คือดวงตาของมันไม่ได้รู้สึกอึดอัดขัดข้องแต่อย่างใด แต่ไม่ว่าจะลองกระตุ้นสักเท่าไร ปราณพิภพทั้งสองขุมนั้นก็ไม่มีปฎิกิริยาตอบสนองแม้แต่น้อยหลังจากทดลองอยู่หลายรอบ จั่วม่อก็ถอยออกมาจากสายตาภายในอย่างอับจนหนทาง“พบสิ่งใดหรือไม่?” ผูเยาถามอย่างอยากรู้อยากเห็น“อา อยู่ที่ดวงตา” จั่วม่อหดหู่ใจไม่น้อย”ข้าลองดูแล้ว แต่ไม่รู้ว่าจะใช้พวกมันอย่างไรและไม่รู้ว่าจะใช้ทำอะไร”“ดวงตา?” ผูเยากล่าว “โชคของเจ้าไม่เลวจริงๆ อภิญญาที่เป็นวิชาเนตรมีอยู่หลายอย่าง ล้วนมีประโยชน์ใช้สอยอยู่บ้าง แต่อภิญญาของแต่ละคนมีรูปแบบเฉพาะตัวที่แตกต่างกัน ไม่สามารถสั่งสอนกันได้ เจ้าต้องค่อยๆ ทดลองและหาข้อสรุปด้วยตัวเองเวลานี้ไม่สามารถใช้งานได้ ก็อย่าเพิ่งกังวลใจเกินไป อภิญญาหลายแบบเมื่อก่อเกิดครั้งแรก ก็ไม่สามารถใช้งานได้ทันที พวกมันต้องค่อยๆ ปรับปรุงเป็นรูปเป็นร่างที่แท้จริงจนกว่าจะมั่นคงถึงที่สุด จึงจะสามารถใช้งานได้ อภิญญาของเจ้าสมควรจัดอยู่ในประ
