การใหญ่จริงๆ มันติดตามศิษย์พี่มานาน แม้สายตาจะไม่แหลมคมเท่าศิษย์พี่ แต่คุณภาพสินค้าทั่วไปยังสามารถแยกแยะได้ กระบี่บินกับยุทธภัณฑ์เวททั้งหมดในกองนี้ล้วนเป็นสินค้าชั้นดี หากพวกมันนำออกขาย รับรองว่าจะต้องได้รับจิงสือกองโต มันคิดไม่ถึงว่าศิษย์พี่จะนำออกมาโดยไม่แม้แต่จะกะพริบตาน้ำใจอันกว้างขวางนี้ ความเด็ดเดี่ยวห้าวหาญนี้…“ต้องการให้ม้าวิ่ง เจ้าจำเป็นต้องให้อาหารม้า” จั่วม่อกล่าวอย่างมีความหมาย แฝงหลักปรัชญาเซน
ความชื่นชมบูชาในใจกงซุนชาพุ่งพรวดขึ้นไปถึงจุดสูงสุด ดูเหมือนว่ามันยังอ่อนด้อยเกินไปจริงๆ เทียบกับศิษย์พี่ผู้ยิ่งใหญ่แล้ว ตบะบารมีของมันยังขาดพร่องไปมาก!“คิดเสียว่าของเหล่านี้เป็นค่าจ้างเถอะ พวกมันต้องเสี่ยงชีวิต หากไม่ได้สิ่งใดตอบแทนบ้างคงไม่ถูกต้องนัก” จั่วม่อจับคาง ใช้นิ้วเคาะริมฝีปาก “จะอย่างไร สินค้าเหล่าเหล่านี้ก็ไม่สามารถเปลี่ยนเป็นจิงสือ เก็บไว้ก็เปลืองพื้นที่คลังสินค้าของข้าเปล่าๆ”กงซุนชาพอฟังประโยคหลัง ความชื่นชมบูชากับหลักปรัชญาเซนในใจพลันปลิวหายวับไปทันตานี่…จึงจะสมกับเป็นศิษย์พี่มากกว่า…ไม่ทราบเพราะเหตุใด มันพบว่าตัวเองรู้สึกสบายใจกว่าเดิม ร่างกายที่เขม็งตึงเครียดก็ผ่อนคลายลง“อ้อ ใช่แล้ว” จั่วม่อเลือกหยิบม้วนหยกม้วนหนึ่งออกมาจากกองม้วนหยก”ม้วนหยกเหล่านี้ไม่มีอะไรดีนัก ยกเว้นม้วนนี้ ภายในมีบางสิ่งที่เกี่ยวข้องแม่ทัพบัญชาการศึกอยู่บ้าง เจ้าอาจใช้เพื่ออ้างอิงได้”“บางสิ่ง
