ผู้ใด ในเวลาเช่นนี้ กงซุนชาไม่สนใจแล้วว่าจั่วม่อเป็นศิษย์พี่ของมัน มันโต้เถียงจนหน้าแดงคอพอง สีหน้าดุเดือดเลือดพล่าน สารรูปไม่คล้ายคุณชายขี้อายบอบบางที่ไม่อาจต้านแรงลมอีกเลย“หากเรามีกองทหารคนละกอง สามารถทำสงครามจริงๆ คงดียิ่ง” จั่วม่อทอดถอน”เช่นนั้นผู้ใดถูกผู้ใดผิด ย่อมจะได้รู้กันในทันที”“ใช่แล้ว!” ใบหน้ากงซุนชาก็ขมขื่นพอกัน โคลงศีรษะพลางทอดถอนใจ”ถกยุทธการบนกระดาษ หาได้มีประโยชน์อันใดไม่”ทันใดนั้นเสียงหนึ่งโพล่งขึ้นในใจจั่วม่อ“ต้องการทดสอบหรือไม่? ข้ามีหนทาง”จากนั้นผูเยาก็โผล่ออกมา“หนทางใด?” จั่วม่อกระตือรือร้นขึ้นมาทันที ผูเยาอาจชมชอบคุยโวโอ้อวด แต่บางครั้งมันก็มีฝีมือที่แท้จริงผูเยามองจั่วม่อ กล่าวว่า “ที่จริงการละเล่นเช่นนี้มีมานานแล้ว ยกอย่างเช่นกระดานสงครามทหารยันต์ หรือหมากรุกหุ่นเชิด”“พวกมันเป็นเรื่องราวใด?” ฟังชื่อแปลกใหม่สองชื่อ จั่วม่ออดอยากรู้อยากเห็นไม่ได้“เป็นหมากรุกสงครามประเภทหนึ่ง”“หมากรุกสงคราม?”“อืม มีวิธีการเล่นมากมาย อย่างเช่นหนึ่งต่อหนึ่ง หรือกลุ่มต่อกลุ่ม”ผูเยาคล้ายจ่อมจมลงไปในห้วงความทรงจำ แต่เพียงชั่วอึดใจเดียวก็ฟึนตัว กล่าวว่า”ข้าจำได้ว่าเคยเป็นที่นิยมเป็นอย่างยิ่ง”“เจ้ามีของเล่นเหล่านั้นหรือไม่?” จั่วม่อมองผูเยาอย่างสงสัยใจ“ไม่มี” ผูเยาสั่นศีรษะ “ส่วนที่สำคัญที่สุดคือกฏกติกา การสร้างพวกมันทำได้ง่ายดายยิ่ง” มันโยนลูกกลมแสงให้จั่วม่อลูกหนึ่ง “เอ้า ของเหล่าน
