ี้เป็นกฏกติกาของหมากรุกหลายรูปแบบที่ข้าเคยเล่น และยังมีวิธีหลอมสร้างอยู่ด้วยกัน”“ฮะ เจ้ากลายเป็นใจดีมีเมตตาไปตั้งแต่เมื่อใด?” สายตาจั่วม่อยิ่งเคลือบแคลงมากกว่าเดิม แต่มือของมันกลับไม่เชื่องช้าแม้แต่น้อย รีบคว้าลูกกลมแสงเอาไว้อย่างรวดเร็ว“ข้าแค่ไม่อยากให้เจ้าตายเร็วเกินไป” ผูเยาเหลือบมองจั่วม่ออย่างเหยียดหยามแวบหนึ่ง แล้วหายวับไปเรือเมล็ดอินทผลัมแล่นไปตามก้นบึ้งของผืนน้ำดำทะมึนอย่างเงียบเชียบ ด้านนอกมืดทึบจนมองไม่เห็นนิ้วทั้งห้า สำหรับทุกผู้คน นี่เป็นช่วงเวลายาวนานที่น่าเบื่อหน่ายฉุนอวี๋เฉิงดูเหมือนคุ้นชินกับความเบื่อเช่นนี้ดี มันเริ่มกลับไปยุ่งวุ่นวายอยู่กับการทดลองของตนส่วนจั่วม่อ บางครั้งก็เรียกไฟอีกาทองคำออกมา ดูคล้ายกำลังหลอมสร้างอะไรบางอย่าง“น่าเบื่อเหลือเกิน!” กงซุนชากรีดร้อง ดูเหมือนมันเป็นคนเดียวที่ไม่มีเรื่องราวให้กระทำ บางครั้งมันคิดจะหยอกล้อนกโง่เพื่อบรรเทาความเบื่อหน่าย แต่นกโง่กลับเมินมันอย่างสิ้นเชิง เอาแต่เชิดหน้าอย่างเย่อหยิ่งและเยื้องย่างด้วยฝีเท้านกในท้องเรือ เจ้าดำน้อยไต่ไปรอบๆ ห้องท้องเรืออย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เจดีย์น้อยล่องลอยอยู่ในอากาศหมุนตัวเล่นอยู่กับที่ สามองครักษ์เกราะทองยืนนิ่งเหมือนรูปสลักสามรูป ตลอดทั้งวันไม่ได้ขยับแม้แต่ปลายนิ้วแรกเริ่มเดิมทีกงซุนชายังกังวลว่าพวกมันอาจพบเจอสัตว์ปราณธาตุน้ำบางชนิดตามตำนานเล่าขาน ในมหาสมุทรไร้ขอบเขตเต็มไปด้วยสัตว์ป
