่า!กงซุนชาชี้ไปยังบ้านน้อยที่เห็นอยู่เรียงราย “ท่านสามารถหาที่พักผ่อนได้ตามใจชอบ รับรองว่าไม่มีผู้ใดรบกวน หากท่านต้องการสิ่งของจำเป็น ไปทางนั้นไม่ไกลจะเป็นร้านค้า แน่นอนว่าสินค้าจะมีราคาแพงกว่าทั่วไปเล็กน้อย ท่านสามารถพักผ่อนและจากไปได้ตลอดเวลา อย่างไรก็ตาม หากต้องการเข้ามาอีกครั้ง ท่านจะต้องจ่ายค่าธรรมเนียมอีกครั้ง”กล่าวจบคำ กงซุนชาก็จากไป มันเป็นบุคคลที่ยุ่งวุ่นวายมากที่สุดบนเกาะแล้วกระมังเห็นอีกฝั่ายไม่ได้มีทีท่าว่าจะละโมบ ทำการเรียกร้องสิ่งใดมากไปกว่านี้ หงหยางในที่สุดค่อยโล่งใจ มันกำลังโยกย้ายยุทธภัณฑ์เวทจำนวนมากมายอย่างน่าตระหนก ย่อมต้องประสาทเสียเป็นธรรมดา ทุกทิศทุกทางดูน่าหวาดระแวงไปเสียหมดพวกมันเดินไปตามทิศทางที่กงซุนชาชี้บอก ตรงเข้าหากลุ่มที่พำนักชั่วคราวบ้านเหล่านี้เรียบง่ายยิ่ง แต่ละหลังก่อสร้างจากก้อนหินธรรมดา ไม่มีการตกแต่งใดๆเรื่องความสะดวกสบายไม่ต้องเอ่ยถึง อย่างไรก็ตาม บ้านจำนวนมากล้วนถูกจับจองไปแล้ว พวกมันเดินเลือกหาอยู่สักครู่ หงหยางจู่ๆ ก็หยุดลงอย่างกะทันหัน ร้องทักทายว่า“นั่นไม่ใช่หลงเจินซ่านเหรินหรอกหรือ?”ซิวเจ่อวัยกลางคนที่กำลังดื่มชาอยู่ในลานบ้านพอฟังก็เงยหน้าขึ้น ใบหน้าทอแววแตกตื่นยินดี “หงจ่างกุ้ย!”มันรีบลุกขึ้นประสานมือทักทาย “รีบมา รีบมา นึกไม่ถึงว่าจะพบพานหงจ่างกุ้ย*ที่นี่ โชคดี โชคดีจริงๆ!”(หงจ่างกุ้ย – เจ้าของร้านแซ่หง)หงหยางส่งสัญญาณให้เหล่าผู้คุมกัน
