เฝั้าระวังอยู่ด้านนอก ตัวมันเดินเข้าไปพร้อมหัวหน้าผู้คุ้มกัน มันแย้มยิ้มพลางกล่าว “อันความสงบเยือกเย็นของซ่านเหรินนี้ ผู้น้องไม่มีปัญญาเรียนรู้ได้สักที”“ฮ่าฮ่า! พี่หงช่างเจรจาเสมอ มามามา นั่งนั่งนั่ง!” หลงเจินซ่านเหรินกล่าวปนหัวร่อหงหยางก็ไม่เกรงอกเกรงใจ นั่งลงด้านตรงข้ามกับหลงเจินซ่านเหริน หลงเจินซ่านเหรินเป็นหนึ่งในสหายเก่าแก่ของมัน พวกมันรู้จักมักคุ้นกันตั้งแต่ก่อนที่มันจะกลายเป็นผู้ดูแลร้านค้า และหลังจากนั้นก็ยังคงติดต่อกันเป็นประจำ หลงเจินซ่านเหรินเป็นบุคคลที่อุทิศตนเพื่อมรรคาแห่งการบำเพ็ญเพียร ตั้งแต่สิบปีก่อนก็ทะลวงฝั่าเข้าไปยังด่านหนิงม่ายขั้นสอง ระดับพลังบำเพ็ญเพียรของมันในปัจจุบันไม่ทราบชัดหงหยางลดเสียงลง “ซ่านเหรินทราบประวัติความเป็นมาของประมุขเกาะหรือไม่?”“ฮ่าฮ่า ท่านพี่ถามเช่นนี้ แสดงว่าเพิ่งเข้ามาในเกาะ” หลงเจินซ่านเหรินคล้ายคาดหวังว่าหงหยางจะมีคำถามเช่นนี้อยู่แล้ว รีบบอกเล่าอย่างยิ้มแย้มว่า “ท่านพี่ย่อมต้องไม่คุ้นเคยกับประมุขเกาะอย่างแน่นอน เกาะนี้เดิมทีอยู่ในมือของสำนักกระบี่หัวใจทะเลสาบ จากนั้นเปลี่ยนมือมาเป็นของสำนักกระบี่สุญตา พวกมันส่งศิษย์เอกผู้หนึ่งมาเฝั้าระวังอยู่ที่เกาะนี้ มันคือจั่วม่อ”“สำนักกระบี่สุญตาไม่ใช่ว่าโยกย้ายไปยังอาณาจักรคลื่นเรืองรองแล้วหรอกหรือ?”หงหยางอดถามไม่ได้“ฮ่าฮ่า จั่วม่อไม่ได้อยู่ในสำนักในตอนนั้น ดังนั้นมันกลายเป็นประมุขเกาะแห่งนี้”หลงเจิ
