ย่างอับจนปัญญา นี่ย่อมไม่ใช่ครั้งแรกที่พวกมันเผชิญสถานการณ์เช่นนี้ เจ้าคนบ้าฉุนอวี๋เฉิงผู้นี้คลั่งไคล้งมงายในการเลี้ยงสัตว์ สามารถหลุดออกจากหัวข้อสนทนา เข้าสู่โลกส่วนตัวได้ทุกเมื่อจั่วม่อกระแอมเบาๆ คำหนึ่งฉุนอวี๋เฉิงคล้ายสะดุ้งตื่นจากความฝันของมัน เกาศีรษะอย่างขัดเขิน “อ้อ มาว่ากันต่อเถอะ ผีเสื้อปราณสีฟั้าตัวนี้มีสองเวทวิชา แต่ทั้งสองวิชาเป็นเวทวิชาธาตุน้ำ ดูเหมือนไม่ค่อยแตกต่างจากผีเสื้อลายพิรุณที่เป็นพ่อแม่พันธุ์มากนัก แต่เห็นได้ชัดว่ามันไม่ใช่ผีเสื้อลายพิรุณ แปลกจริงๆ …”เห็นมันกำลังจะเข้าสู่ภวังค์ส่วนตัวอีกครั้ง กงซุนชารีบเตือน “แล้วตัวสุดท้ายเล่า?”“อ้อ” ฉุนอวี๋เฉิงถูกดึงกลับมาอีกรอบ “ผีเสื้อสีเทาตัวนี้พิเศษเฉพาะยิ่ง มันมีเพียงเวทวิชาเดียวเท่านั้น เนตรปราณ ผีเสื้อเทาตัวนี้เหมาะสมกับศิษย์น้องกงซุนเป็นที่สุดเนตรปราณสามารถแยกแยะความเข้มข้นของปราณธรรมชาติ ใช้ในชำแหละสัตว์ปราณจะยิ่งมีประสิทธิภาพมากขึ้น!”กงซุนชาพอฟัง ก็รีบคว้าปั้ายบงการผีเสื้อสีเทาจากมือฉุนอวี๋เฉิงอย่างไม่ลังเล ร้องบอกว่า “อันนี้เป็นของข้า”จั่วม่อย่อมต้องเลือกปั้ายบงการสัตว์ร้ายหลากสี สำหรับสิ่งที่มันไม่เข้าใจ มันมักจะปฏิบัติตามหลักเหตุผลที่เรียบง่ายที่สุด …เลือกราคาแพงไว้ก่อนฉุนอวี๋เฉิงกลับไม่ค่อยสนใจปั้ายบงการสัตว์ร้ายที่เหลืออยู่นัก “ปั้ายที่เหลือนี้เราน่าจะขายออกไป ระดับสามชั้นยอด สามารถขายได้ในราคาที่ดีงาม”จั่วม่
