ดำอำมหิต ทั้งขวัญกล้าเทียมฟั้า เผชิญหน้ากับยอดฝีมือด่านหนิงม่าย มันไม่ได้สั่นกลัวแม้แต่น้อย ลงมือขูดรีดอย่างดุดันทุกราย ฉุนอวี๋เฉิงผู้สัตย์ซื่อถือมั่นถึงกับอ้าปากค้างทุกครั้งที่ชมดู“ใกล้แล้ว” ฉุนอวี๋เฉิงไม่กล้าละสายตา น้ำเสียงตึงเครียดอย่างเห็นได้ชัดกงซุนชาไม่ได้ประสาทเสียไปด้วย มันเพียงมองสามดักแด้ในบ่อฟูมฟักสัตว์ร้ายอย่างสนอกสนใจเปั๊าะ เสียงแผ่วเบาดังขึ้นอย่างกะทันหัน ดักแด้หลากสีเป็นตัวแรกที่ขยับ มันทีแรกแกว่งไปแกว่งมา จากนั้นเจาะทะลุรังดักแด้ เกิดเป็นหลุมเล็กๆ ขึ้นมา ฉุนอวี๋เฉิงสายตากระวนกระวายมากขึ้นประกายหลากสีพลันพุ่งผ่านออกมาจากรูเล็กๆ บนรังดักแด้ ในบ่อฟูมฟักสัตว์ร้ายปรากฏผีเสื้อลายสีสันสวยงามตัวหนึ่งฉุนอวี๋เฉิงใบหน้าทอแววปิติยินดีเปั๊าะ เปั๊าะ อีกสองเสียงดังติดต่อตามกัน ผีเสื้อปราณอีกสองตัวปรากฏตัวขึ้นในบ่อฟูมฟักสัตว์ร้าย หนึ่งสีเทา อีกหนึ่งสีฟั้าอ่อนผีเสื้อปราณสามตัวกระโดดโลดเต้นอย่างร่าเริงอยู่ในบ่อฟูมฟักสัตว์ร้าย แต่ไม่ว่าพวกมันจะบินอย่างไร ก็ไม่สามารถบินออกพ้นจากบ่อฟูมฟักสัตว์ร้ายได้ฉุนอวี๋เฉิงสีหน้าตื่นเต้นสุดขีด ข้างกงซุนชาอดหัวร่อไม่ได้ รีบสะกิดเตือน “รีบดู!”ได้ยินเสียงเตือน ฉุนอวี๋เฉิงค่อยได้สติ สองมือรีบผนึกมุทราร่ายเวทวิชา ลำแสงพวยพุ่งออกจากมือ ปกคลุมผีเสื้อหลากสีอย่างแม่นยำทันใดนั้นดวงตามันเบิกกว้าง ราวกับพบเห็นสิ่งที่ไม่น่าเชื่อกงซุนชารีบถาม “เป็นอย่างไร?”ฉุนอว
