ใกล้ค่ายกลวงแหวนฟั้าสำเนียงจันทร์ และไม่มีผู้ใดกล้าเข้าใกล้ยอดเขาสูงสุดค่ายกลวงแหวนฟั้าสำเนียงจันทร์ประหนึ่งสัตว์ร้ายสุดลี้ลับ กระเพาะอาหารกระหายเลือดของมันเปิดกว้าง รอคอยโอกาสกลืนกินผู้คนเข้าไป ไม่มีผู้ใดทราบว่าภายในเกิดเรื่องราวใดขึ้นบ้าง ส่วนการต่อสู้หฤโหดบนยอดเขาสูงสุด บันดาลให้ผู้เข้าประลองหลายคนในหอคลื่นสนรู้สึกหวาดกลัว หวาดกลัวอย่างลึกล้ำ!กระทั่งเหล่าผู้ตัดสินในหอคลื่นสนก็สนอกสนใจทั้งสองสถานที่นี้มาก และหวังว่าการต่อสู้อื่นๆ ทั้งหมดจะจบสิ้นลงเสียทีจั่วม่อรู้สึกคล้ายตกลงไปในฟองอากาศสีเทาขนาดใหญ่ รอบกายมันทุกทิศทุกทางล้วนเต็มไปด้วยวัสดุสีเทาอันแปลกประหลาดถึงแม้ว่ามันสวมใส่เกราะปราณติดตัว แต่เกราะปราณไม่ได้แยกมันออกจากวัสดุสีเทา มันคล้ายกำลังว่ายน้ำด้วยร่างกายเปลือยเปล่า ไม่อบอุ่น แต่ก็ไม่หนาวเย็น เป็นความรู้สึกแปลกพิสดารประการหนึ่ง ความรู้สึกนี้มันได้แต่อธิบายว่าคุ้นเคยเพียงอย่างเดียว ใช่แล้ว มันรู้สึกคุ้นเคยกับวัสดุสีเทาเหล่านี้เหลือเกินวัสดุสีเทานี้คือสิ่งใด? มันดูคล้ายเข้าใจทุกอย่าง แต่ไม่ได้เข้าใจอะไรเลยแม้แต่น้อยจั่วม่อเอื้อมมือคว้า แต่จับไม่ถูกสิ่งใดที่นี่ที่ใด? นี่คือสิ่งของอันใด?จั่วม่อรู้สึกว่ามันสมควรทราบ แต่ไม่ว่าจะครุ่นคิดเท่าใดก็นึกไม่ออก ในใจอึ้งงันอยู่บ้าง ทุกอย่างรอบตัวไม่ได้ให้คำแนะนำใดๆ แก่มัน เงื่อนงำเดียวที่มีคือความรู้สึกคุ้นเคยที่แท้สิ่งนี้คืออะไรกันแน่?
