วินซ่านเหริน ซือฟูั่ของเจ้าด้วย”“เจ้าเป็นใคร?” ซู่ถามเสียงเย็นเยียบ ดวงตาน้ำแข็งสาดประกายลอดม่านตาข่ายแพรดำที่ปิดบังใบหน้า อาภรณ์บางเบาพลิ้วสะบัดโดยไม่มีลม ราวกับว่านางพร้อมจะจู่โจมได้ทุกขณะ จู่ๆ ก็ถูกเอ่ยนามโดยคนแปลกหน้าผู้หนึ่ง ความตื่นตระหนกและโกรธกริ้วของนางเป็นที่คาดคิดได้ เหล่าเสมียนร้านค้าใบหน้าแปรเปลี่ยนเล็กน้อยจั่วม่อเพียงรู้สึกว่าอุณหภูมิรอบข้างลดวูบ ในใจแตกตื่นไม่น้อย ซู่ผู้ลึกลับอยู่แล้วในสายตามัน กลับกลายเป็นลี้ลับและร้ายกาจมากขึ้นที่แท้มันไม่ใช่บุรุษ แต่เป็นสตรีผู้หนึ่ง วิธีการที่นางใช้ปกปิดตัวตนนับว่าร้ายกาจไม่น้อยหลินเชียนกลับไม่สะทกสะท้าน แย้มยิ้มพลางกล่าว “ศิษย์น้องหญิงไม่เคยพบข้ามาก่อน ย่อมไม่รู้จักข้าเป็นธรรมดา”มันคล้ายไม่ได้ใส่ใจกับเรื่องนี้นัก หันไปกล่าวยิ้มๆ กับจั่วม่อแทน “พี่จั่ว ไฉนเจ้าไม่สนใจเงื่อนไขของศิษย์น้องหญิงซู่? เท่าที่ข้าทราบมา นอกจากรางวัลแล้ว หากสามารถเข้าเป็นสิบลำดับแรก ศิษย์ของเมืองตงฝูอย่างเจ้า ยังจะได้รับผลประโยชน์อื่นๆ อีกด้วย”“ผลประโยชน์อื่น?” จั่วม่อชะงัก เกาศีรษะแกรกกราก “ไฉนข้าไม่เคยได้ยินเรื่องนี้?”“ฮ่าฮ่า ความลับสวรรค์มิอาจแพร่งพราย” หลินเชียนหัวร่อ“แม้ว่าจะได้รับประโยชน์อันยิ่งใหญ่ แต่ผู้คนยังต้องมีชีวิตอยู่จึงจะสามารถเพลิดเพลินกับมันได้” จั่วม่อยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ การหลอมสร้างแม่เหล็กเย็นระดับสี่มันในตอนนี้แทบจะไม่สามารถทำได้ ไหนจะ
