ใช้ปิดกั้นเสียง” หลินเชียนกล่าวพลางแย้มยิ้ม “ศิษย์น้องหญิงยังคงสงสัยในตัวตนของข้าใช่หรือไม่?” กล่าวจบก็นำปั้ายหยกชิ้นหนึ่งออกมา “ศิษย์น้องหญิงรู้จักของสิ่งนี้หรือไม่?”ซู่เพ่งพิศปั้ายหยกในมือหลินเชียน จากนั้นสะท้านขึ้นทั้งร่าง ไม่สามารถรักษาความเยือกเย็นไว้ได้อีกต่อไป “ปั้ายหยกหัวใจทะเลสาบ!”หลินเชียนแย้มยิ้มอีกครา ยื่นปั้ายหยกในมือให้แก่ซู่อย่างใจกว้างซู่รับปั้ายหยกมาส่องดู ทะเลสาบเล็กๆ อันงดงามบนปั้ายหยกดุจดั่งมีชีวิตแปรเปลี่ยนเป็นครั้งคราว บางครั้งลมจะพัดพาจนเกิดระลอก บางคราวก็ราบเรียบประหนึ่งผิวกระจก จากปั้ายหยกสัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่คุ้นเคยและอาคมหวงห้ามพิเศษเฉพาะของสำนักของนาง นางตระหนักในทันทีว่าปั้ายหยกที่ถืออยู่ เป็นตราสัญลักษณ์ของสำนัก ปั้ายหยกหัวใจทะเลสาบ!แต่นางไม่เคยได้ยินว่าผู้อาวุโสคนใดในสำนักยังมีศิษย์อื่นที่นางไม่รู้จัก ทว่าปั้ายหยกหัวใจทะเลสาบนี้ก็เป็นของจริงไม่แปลกปลอม! ผู้ที่ครอบครองปั้ายหยกหัวใจทะเลสาบเป็นเหล่าผู้อาวุโสสูงสุดในสำนัก ซือฟูั่ของนาง เหวินซ่านเหริน ก็มีอยู่หนึ่งปั้าย แต่กระทั่งศิษย์ลำดับต้นๆ ของสำนักเช่นนางกับกู่หรงผิง ยังไม่มีสิทธิ์ครอบครองปั้ายหยกหัวใจทะเลสาบนี้ ในสำนักยังมีกฎข้อหนึ่ง เห็นหยกเท่ากับเห็นซ่านเหรินนางประสานมือ ค้อมกายคารวะอีกครั้ง “อาจารย์อา!”“ศิษย์น้องหญิงไม่ต้องเกรงใจ” หลินเชียนคารวะตอบ พลางกล่าว “ศิษย์น้องหญิงกับข้าอายุไล่เลี่ยกัน เ
