ียนสั่นศีรษะอย่างยิ้มแย้มจั่วม่อไม่ได้กล่าวต่อ มันก้มหน้าดื่มด่ำในสภาวะอันน่าอัศจรรย์ที่เพิ่งจะผ่านเข้ามา นี่เป็นสภาวะพิเศษเฉพาะที่ยากจะบ่งบอกบรรยาย ในเวลาเดียวกัน มันพบว่ายากจะจดจำสิ่งที่รู้แจ้งในสภาวะนั้น แต่มันรู้สึกเหมือนกระดาษหน้าต่างบางๆ ถูกเจาะ หลายเรื่องที่ไม่เคยสังเกตเห็น หลายจุดที่คลุมเครือไม่ชัดเจน เวลานี้ล้วนทะลุปรุโปร่ง เห็นชัดเจนยิ่งกว่าที่เคยความรู้สึกนี้ช่างยอดเยี่ยมอย่างแท้จริง!จั่วม่อยืนนิ่งอยู่กับที่ ค่อยๆ ดื่มด่ำอย่างช้าๆ จนกระทั่งจิตใจกลับมาสงบเยือกเย็นค่อยเงยหน้าขึ้นอีกครั้งในเวลานี้มันพลันพบว่า เวลาล่วงผ่านไปสองชั่วยามโดยที่มันไม่รู้ตัว มองไปยังเศษจิงสือที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น พลันรู้สึกอับอายมาก มันถึงกับทดลองค่ายกลในร้านค้าของผู้อื่น ทั้งยังไม่ถูกโยนออกไปนอกร้าน ร้านนี้ช่างไม่อินังขังขอบจริงๆ แต่พอเหลือบเห็นประตูร้านที่ปิดสนิท ในใจประหลาดใจเล็กน้อย จากนั้นเห็นหลินเชียนโบกมือให้สัญญาณเสมียนร้านไปเปิดประตู มันค่อยเข้าใจกระจ่างจั่วม่อยิ่งใคร่รู้ที่มาของหลินเชียนมากกว่าเดิมจากวาจาของหลินเชียนที่ผ่านๆ มา จั่วม่อก็ทราบว่าแพะอ้วนตัวนี้แน่นอนว่ามีพื้นหลังสูงส่ง แต่มองจากตอนนี้ เกรงว่าอีกฝั่ายยังยิ่งใหญ่กว่าที่มันเคยจินตนาการไว้เสียอีกสังเกตเห็นท่าทางเคารพนอบน้อมที่เหล่าเสมียนร้านมีต่อหลินเชียน จั่วม่ออดคาดเดาไม่ได้ หลินเชียนใช่เป็นเจ้าของหอลอยร้อยวิเศษแห่งนี้หรือ
