การที่เขาล่วงเกินอีกฝ่าย ย่อมหมายถึงหายนะ!
ฝั่งองค์รัชทายาทหลินเฟิง สีหน้ากลับเปี่ยมด้วยความโล่งใจ
โชคดีนัก ที่เขาไม่ได้อวดดีเช่นหลินฉีจนไปยั่วยุซูเฉิน
“ท่านซูเฉิน ข้าอยากทราบว่าท่านยินดีจะแลกโอสถชะลอวัยนี้หรือไม่? หากท่านยินดี ไม่ว่าท่านต้องการสิ่งใด หอว่านเป่าของข้าจะหามาให้ท่านแน่นอน!”
หยุนอี้ถามด้วยความจริงใจอย่างยิ่ง
“ผู้อาวุโสหยุน โอสถชะลอวัยเม็ดนี้ข้ามอบให้ท่านหญิงหลินเป็นของขวัญวันเกิด คงมอบให้ท่านไม่ได้แล้ว แต่…”
ซูเฉินส่ายหน้าเบา ๆ
หยุนอี้รู้สึกเสียดายอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อได้ยินถ้อยคำถัดมา เขาก็รีบถามอย่างตื่นเต้นว่า:
“แต่…อะไร?”
“แต่ข้ายังสามารถกลั่นโอสถชะลอวัยได้อีก เพียงแต่ขาดสมุนไพรที่จำเป็นเท่านั้น”
ซูเฉินยิ้มเล็กน้อย
“แค่นั้นหรือ! หอว่านเป่าของข้ามีสมุนไพรมากมาย ท่านต้องการสิ่งใด เพียงบอกมา!”
หยุนอี้กล่าวอย่างภาคภูมิ
“ข้าก็อยากได้เม็ดหนึ่ง!”
จวินจื่อหลิงเบ้ปาก ยิ้มพลางมองซูเฉิน
“ซูเฉิน พวกเราสนิทกันถึงเพียงนี้ เจ้าจะไม่ให้ข้าเม็ดหนึ่งจริงหรือ?”
นางเดินเข้ามาเกาะแขนซูเฉิน ยื่นหน้าออดอ้อน เสียงหวานน่าฟัง
ทุกคนในตำหนักแทบเบิกตากว้างด้วยความตะลึง
ใครเคยเห็นจวินจื่อหลิงเอาใจผู้ชายเช่นนี้กัน?
เสียงหัวใจแตกสลายดังกระจายอยู่เต็มตำหนัก
“ท่านซูเฉิน ข้าก็อยากได้โอสถชะลอวัย หากท่านกลั่นให้ ข้ายอมมอบทุกสิ่งที่ท่านต้องการ!”
“ท่านซูเฉิน ข้าขอหนึ่งเม็ด!”
“ข้าด้วย!”
“…”
ทั่วตำหนักช
