ห่งหนึ่ง ได้ยินมาว่าจั่วเซียนเซิงปลูกบุปผาแดงคะนองไว้มากมาย ผู้น้อยขอเรียนถาม ไม่ทราบจั่วเซียนเซิงยินดีขายหรือไม่”จั่วม่อพยักหน้า “ข้าปลูกบุปผาแดงคะนองไว้จำนวนหนึ่งจริง แต่ยังคงต้องใช้เวลาอีกช่วงหนึ่งกว่าจะเติบโตเต็มที่”เหอหยงกล่าวอย่างยิ้มแย้ม “ผู้น้อยต้องการจองสินค้าไว้ก่อน”“อ้อ จองอย่างไร?” จั่วม่อคิดไม่ถึงว่าตลาดมีความต้องการสูงถึงเพียงนี้ บุปผาแดงคะนองของมันยังไม่ทันจะเติบโตเต็มที่ ก็ถึงกับมีผู้คนเดินทางมาจองสินค้าที่ทุ่งปราณมันเมื่อปลูกบุปผาแดงคะนองไว้เพื่อขายอยู่แล้ว มีผู้คนมาหาถึงที่ ย่อมดีกว่าสำหรับมัน“จั่วเซียนเซิงปลูกไว้มากมายเท่าใด?” เหอหยงถาม“หนึ่งร้อยแปดสิบหมู่”เหอหยงขบคิดแวบหนึ่ง จากนั้นกล่าวว่า “ตอนนี้ราคาของบุปผาแดงคะนองตามท้องตลาด อยู่ที่ประมาณสองชิ้นจิงสือระดับสามต่อหนึ่งเหลี่ยง* จั่วเซียนเซิงคาดว่าจะเก็บเกี่ยวได้มากมายเท่าใด?”“ประมาณยี่สิบจิน*” จั่วม่อให้ตัวเลขประเมินขั้นต่ำ(เหลี่ยง ประมาณ 50 กรัม , จิน ประมาณ 500 กรัม)“สมกับเป็นเกษตรกรปราณอย่างแท้จริง ผลผลิตเป็นที่น่าอัศจรรย์นัก” เหอหยงอดทอดถอนชมเชยไม่ได้ จากนั้นกล่าวต่อไปว่า “ข้ายินดีจ่ายมัดจำล่วงหน้าหกสิบชิ้นจิงสือระดับสาม ต่อไปเมื่อสินค้าพร้อมแล้ว หากราคาท้องตลาดต่ำกว่าสองชิ้นจิงสือระดับสามต่อหนึ่งเหลี่ยง ข้าจะยังคงรับซื้อในราคานี้และจะจ่ายเพิ่มส่วนที่เหลือ แต่หากราคาสูงกว่านี้ เช่นนั้นข้าจะจ่ายให้ในราคาตามท
