มาย จั่วม่อกลับงงงวยอย่างสิ้นเชิง ไม่เข้าใจอะไรแม้แต่น้อยเลือดออกที่จมูก พิสูจน์ให้เห็นว่าค่ายกลเขาวงกตของอีกฝั่ายทรงพลังอย่างแท้จริงมันจึงได้รับบาดเจ็บและเสียเลือดโดยไม่ทันได้รู้ตัว …แต่ผูเยาหัวร่ออันใด?จั่วม่อรู้สึกว่าเสียงหัวร่อของผูเยาแปลกพิกลอยู่บ้าง แต่ไม่ทราบว่าแปลกที่ใดจนกระทั่งถึงตอนนี้ ในอกของมันยังรู้สึกอึดอัดขัดข้องอย่างบอกไม่ถูก ท่าไม้ตายที่โจมตีครั้งสุดท้ายนั่น พลานุภาพน่าอัศจรรย์ยิ่ง ในใจมันยังรู้สึกสะอิดสะเอียนไม่คลายผูเยาในที่สุดก็เลิกหัวร่ออย่างยากลำบาก พอเหลือบมองไปทางจั่วม่อ ก็เริ่มหัวร่อคิกคักอีกครั้ง จากนั้นกวาดตาผ่านกระดาษสีชมพูในมือจั่วม่อ รีบคว้าเอาไปยัดใส่ปาก เคี้ยวสองสามคำแล้วกลืนลงไป สีหน้าแสดงความพึงพอใจออกมาอีกรอบ“เจ้า…เจ้ากินกระดาษ?” จั่วม่อชี้หน้าผูเยา ถามด้วยท่าทางไม่อยากจะเชื่อ“ปราณหยินบริสุทธิ์ถึงเพียงนี้ ทิ้งไว้เปล่าๆ ก็น่าเสียดายแย่” ผูเยาแลบลิ้นสีแดงเลือดออกมาเลียริมฝีปาก ยังคงหิวกระหายอยู่“เจ้าตื่นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใด?” จั่วม่อถามอย่างกังขา“เมื่อตอนที่ค่ายกลเขาวงกตนี้เริ่มทำงาน” ผูเยาหัวร่อคิกคัก อย่างไรก็ตาม จั่วม่อรู้สึกว่าสายตาที่อีกฝั่ายมองมันคล้ายจะแปลกประหลาดจริงๆ“เจ้าหายดีแล้วหรือไม่?” จั่วม่อยังคงตัดสินใจแสดงความห่วงใยต่อผูเยาบ้าง“ไม่ง่ายขนาดนั้น” ผูเยาบิดเอวอย่างเกียจคร้าน กล่าวเนิบนาบว่า “ครั้งนี้บาดเจ็บหนักเกินไป จะให้ทุเลาหายดี ไม่
