ใช่เรื่องง่ายเลย” ดูจากสีหน้าท่าทางของมัน ผูเยาคล้ายไม่กังวลสนใจกับอาการบาดเจ็บภายในของมันสักเท่าใดจั่วม่อรู้สึกสบายใจขึ้นเล็กน้อย ดูเหมือนว่าสถานการณ์จะดีกว่าที่มันคาดคิด หวนนึกถึงโฉมสะคราญเหล่านั้น รีบถามผูเยาอย่างใคร่รู้ “ค่ายกลเขาวงกตเมื่อครู่คือเรื่องราวใด? ร้ายกาจมาก! ข้าถึงกับได้รับบาดเจ็บโดยไม่ทันรู้ตัว!”“ฮ่าฮ่าฮ่าๆๆๆๆ…” ไม่ถามยังพอว่า แต่เมื่อถามออกมา ผูเยาไม่อาจทานทนได้อีกต่อไป สองมือกุมท้อง แหงนหน้าหัวร่องอหาย หัวร่อจนทรุดลงไปหัวร่อกับพื้นจั่วม่อสีหน้าว่างเปล่า มันไม่ทราบว่าไฉนผูเยามีปฏิกิริยาตอบสนองเช่นนี้ค่ายกลเขาวงกตนี้ร้ายกาจจริงๆ นะ…สถานที่อีกแห่งหนึ่ง ห่างไกลจากอาณาจักรนภาจันทร์“อืมม์ ไฉนไม่มีการตอบสนอง มันไม่ถูกความงามล่อลวงจริงๆ? ฮิฮิ หรือว่าจะยอมจำนนแล้ว?”หญิงสาวนางหนึ่งเอามือเท้าคาง พึมพำกับตัวเองผ่านไปครู่ใหญ่ ยังคงไม่มีการเคลื่อนไหวใด วงหน้าสวยซึ้งดูคล้ายกังขาระคนสับสน“นี่ไม่มีเหตุผล ตราบใดที่มันไม่ใช่จอมเด็ดดมบุปผา* ไม่ควรต้านทานได้! หรือมันเป็นผู้ช่ำชองด้านนี้จริงๆ? ก็ดูไม่คล้ายเท่าใดนี่นา! หรือว่าข้ามองผิดพลาด? เหอะ แม่นางผู้นี้เกลียดบุรุษประเภทนี้ที่สุด!”(*หมายถึงเพลย์บอยจอมเจ้าชู้)นางไม่ล่วงรู้เลย ว่าค่ายกลเขาวงกตที่นางสร้างขึ้นถูกผูเยาดัดแปลงไปแล้ว และผลกระทบของมันเปลี่ยนจากสุดปลายด้านหนึ่ง ไปยังสุดปลายอีกด้านหนึ่งโดยสิ้นเชิงนางรู้สึกไม่ค่อยพึงใจนักที่ล
