านน้อยลมตะวันตก“เจ้ารู้จักสตรีหรือไม่?” ผูเยาถามอย่างจริงจัง“แน่นอน” จั่วม่อมองผูเยาด้วยสายตาแปลกๆ คำถามนี้ทั้งโง่เง่าทั้งปัญญาอ่อน ไม่ทราบสมองผูเยาได้รับบาดเจ็บหรือไม่? ไฉนความคิดของมันดูสับสนไม่ค่อยชัดเจนเลย?จั่วม่อเตือนความจำผูเยาอย่างปรารถนาดี “ศิษย์พี่หญิงหลี่อิงฟั่ง เสี่ยวกั่ว ซือฟูั่ พวกนางล้วนเป็นสตรี”เสร็จกัน เสร็จกัน ผูเยาเดิมทีก็เป็นวัตถุโบราณเก่าแก่อายุสามพันปี แต่อย่างน้อยมันยังค่อนข้างปกติ แต่เวลานี้ สมองของมันคล้ายได้รับบาดเจ็บและกลายเป็นปัญญาอ่อนไป จั่วม่อทอดตามองผูเยาอย่างเห็นอกเห็นใจอยู่บ้าง น่าเวทนายิ่งนัก จากอสูรฟั้ากลายเป็นอสูรโง่!เห็นสายตาของจั่วม่อ ผูเยาหัวร่อคิกคัก “แล้วเจ้าเคยได้ใกล้ชิดกับสตรีหรือไม่?”จั่วม่อยิ่งมองผูเยาด้วยสายตาเห็นอกเห็นใจมากกว่าเดิม “ข้าสนิทสนมกับพวกนางทุกคน”ผูเยาเกือบสำลัก อาการหัวร่อคิกคักชะงักลงอย่างกะทันหัน มันพลันพบว่าเรื่องนี้ยากที่จะอธิบายให้จั่วม่อเข้าใจ“แล้วเวลาที่เจ้ามองพวกนาง ในใจเจ้าเคยเกิดความคิดแปลกๆ บ้างหรือไม่?” ผูเยายังลองพยายามครั้งสุดท้าย“เอ่อ ความคิดแปลกๆ หรือ?” จั่วม่อดิ้นรนเล็กน้อย ยังคงพยักหน้า “มีสิ”“เจ้าคิดบางอย่างจริงๆ!” กระทั่งผูเยายังรู้สึกตื่นเต้น มันถามนำต่อไป “ไม่เลว ไม่เลว ความคิดอันใด?”“ขายเม็ดยา” จั่วม่อตอบตามตรงอย่างเหนียมอายผูเยาถึงกับยืนเซ่อเป็นไก่ไม้*จั่วม่อนับนิ้วพลางไล่ว่า “แต่น่าเสียดาย เสี่ยวกั่ว
