ตอนนี้ยังยากจนมาก ส่วนซือฟูั่ นางคงไม่ซื้อเม็ดยาที่ข้าทำกระมัง โดยทั่วไปมีแต่ศิษย์พี่หญิงหลี่อิงฟั่งที่จะซื้อ อ้อ แต่ศิษย์น้องหญิงสวี่ฉิงก็ซื้อด้วย ใช่แล้ว หลังจากผ่านไปสักระยะ ข้าจะนำเสนอเม็ดยาชุ่มชื้นให้แก่พวกนางดู และยังมีศิษย์พี่หญิงซวีอีเซี่ยอีกด้วย อืม ห่าวหมิ่นแม้จะย่ำแย่ไปบ้าง แต่ถ้ามีจิงสือข้าก็ไม่ว่าอะไร … ในอนาคตข้าจะหลอมกลั่นเม็ดยามากมายหลากหลายกว่านี้อีก ม้วนหยกของผู้อาวุโสเว่ยหนานกล่าวว่าสตรีเป็นกลุ่มเปั้าหมายที่ดีที่สุดสำหรับการขายเม็ดยา…”ผูเยากระอักเลือดเป็นฟูฝอย ทรุดลงกับพื้น หลังจากนั้นครู่ใหญ่ แขนขาของมันกรีดวาดสะเปะสะปะ พยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้น กล่าวอย่างไม่ยอมรับความพ่ายแพ้“เจ้าไม่เห็นสตรีเปลือยกายเหล่านั้นหรือไร? เจ้าไม่รู้สึกอะไรเลยหรือ?”หากก่อนหน้านี้ จั่วม่อมองผูเยาด้วยสายตาสำหรับมองอสูรโง่ เช่นนั้นตอนนี้สายตาของจั่วม่อมองผูเยา เหมือนมองอสูรปัญญาอ่อนตัวหนึ่ง เต็มไปด้วยความสงสารอย่างล้นเหลือ มันบอกว่า “ผูเยา นั่นเป็นแค่ค่ายกล!”พรูด! พรูด! ผูเยาทรุดคุกเข่าอีกครั้ง เลือดพ่นออกจากปากประดุจน้ำพุน่าเวทนาจริงๆ!จั่วม่อมองผูเยาอย่างเห็นอกเห็นใจ ดูท่าจะบาดเจ็บหนักมากอย่างไรก็ตาม จั่วม่อไม่ได้มีเวลาเห็นอกเห็นใจผูเยานานนัก ท่านเจ้าสำนักกับเหล่าผู้อาวุโสทั้งหมด ในที่สุดก็กลับมายังภูเขา เมื่อจั่วม่อเห็นความเหนื่อยล้าอย่างลึกซึ้งในสีหน้าของเหล่าผู้อาวุโส มันสำเหนียกได้ว่
