ากาศ ผู้ใดจะคาดคิดว่าจุดแสงสีน้ำเงินเล็กจ้อยเท่านั้น จะอัดแน่นไปด้วยพลังงานน้ำอันหนักหน่วงถึงเพียงนี้? จั่วม่อบังคับลูกไฟพุ่งออกไป เปลวไฟโปร่งใสพอกระทบมวลน้ำ ก็ระเบิดดังกระหึ่ม แต่คุกวารีทรงพลังมากเกินไป ปราณกระบี่เพลิงธาราโปร่งใสเล็กๆ เหล่านี้แทบไม่อาจสะกิดผิวมัน กลับส่งผลกระทบกระแทกสะท้อนต่อจั่วม่อแทน แรงกดดันบดทับมาจากทุกทิศทุกทางฟองอากาศบีบแคบลงทีละน้อยๆจั่วม่อสูดลมหายใจลึก จิตใจเคร่งขรึมจริงจัง นี่สมควรเป็นท่าไม้ตายของคู่ต่อสู้!พริบตานั้น จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ระเบิดออกมา มันอาจไม่สามารถเทียบกับศิษย์พี่เหวยเสิ้งได้ แต่ไม่ใช่ลูกพลับสุกที่คนเหล่านี้สามารถบีบขยี้ได้ตามอำเภอใจจั่วม่อไม่ได้สังเกตเห็น ว่าตั้งแต่ที่มันฝึกปรือกระบี่ จากจุดเริ่มต้นที่หวาดกลัวการต่อสู้ กลายเป็นไม่หวาดหวั่นต่อการต่อสู้อย่างรวดเร็ว มิหนำซ้ำความกระหายการต่อสู้ถึงกับรุนแรงขึ้นเรื่อยๆเวลานี้มันก็เป็นเช่นนั้น จั่วม่อยิ่งต่อสู้มากเท่าใด ก็ยิ่งตื่นเต้นมากขึ้นเท่านั้น เรื่องราวมาถึงขั้นนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมันเห็นท่าไม้ตายของเหวินเฟย จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ของมันก็ทะยานขึ้นไปถึงระดับสูงสุด!มาเถอะ!มันเบิกตากว้าง คำรามในใจโดยไร้เสียง!สายน้ำตกเพลิงธาราที่เดือดดาลหายวับไป กระบี่หยดน้ำเปลี่ยนเป็นลำแสง พุ่งกลับสู่มือของจั่วม่อกระบี่หยดน้ำราวกับรับรู้ความกระหายการต่อสู้ของจั่วม่อ ใบกระบี่สั่นสะเทือนอย่างรุนแรงดุจระ
