ลาสง่างามยิ่ง ราวกับว่ามันสามารถเหินไปตามลมได้ทุกเวลา เกือบคล้ายเทพเซียนองค์หนึ่ง มันก็ไม่แสดงความอ่อนแอ ยิ้มเยาะพลางกล่าวโต้ว่า “ประเสริฐ ประเสริฐ ถ้าเจ้ามีความสามารถเช่นนั้นจริง ข้าผู้นี้ก็ย่อมไม่พิรี้พิไรมากความ”หมิงเต้าผู้สวมใส่เกราะปราณสีน้ำเงิน ศีรษะคาดมงกุฎทองคำ กล่าวว่า “แต่หากเจ้าพ่ายแพ้ ข้าก็จะริบยุทธภัณฑ์เวทจากเจ้าชิ้นหนึ่งเหมือนกัน”เถาซูเอ๋อร์ยืนอยู่ด้านหลัง เห็นทั้งสองฝั่ายกำลังจะต่อสู้กัน รอยยิ้มอันภาคภูมิใจชนิดหนึ่งจุดขึ้นที่มุมปาก เอี้ยนหมิงจื่อกับหูซานดวงตาแดงก่ำด้วยสายเลือด พวกมันจ้องมองจั่วม่อราวกับต้องการจะเขมือบกลืนมันลงไปทั้งเป็น“ผู้ใดก่อน?”จั่วม่อถามอย่างเย็นชา สืบเท้าไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พลังสภาวะทะยานขึ้นในบัดดลไม่ทราบเป็นเพราะว่าเพิ่งเสร็จสิ้นจากการฝึกปรือกระบี่หรือไม่ มันรู้สึกทั้งร่างร้อนระอุ เลือดเดือดพล่านราวกับถูกต้มด้วยไฟอันร้อนเร่า ความปรารถนาในการต่อสู้พลุ่งพล่านทะยานฟั้า ราวกับว่าต้องการจะระเบิดออกมาจากร่างของมันประหนึ่งกระบี่หลุดจากฝัก คมกระบี่อันเย็นเยียบเผยประกายบาดตา! เพียงก้าวออกไปหนึ่งก้าว จั่วม่อคล้ายแปรเปลี่ยนเป็นคนละคนในชั่วพริบตา ไม่ว่าจะเป็นความทื่อด้านที่ฉากหน้าหรือความกลอกกลิ้งในกระดูก ดูเหมือนจะปลิวหายไปทั้งหมด ตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า เปียมล้นไปด้วยความปรารถนาต่อสู้อันรุนแรงจนแทบสัมผัสได้ หมดจดบริสุทธิ์จนผู้คนไม่อาจละสายตาได้เถาซูเอ๋อร์เ
