ังปั้องกันอยู่แล้ว ย่อมลงมือได้เร็วกว่า มือขวาเรืองประกายทองของมัน ฉกวาบดุจสายฟั้าฟาด ขยุ้มเข้าที่ลำคอของหูซานอย่างแม่นยำจากนั้นมันหงายศีรษะไปด้านหลัง แล้วดีดกลับมาเปรี้ยง!เสียงหนักทึบดังไม่ต่างอันใดกับศีรษะกระแทกหินซี๊ด เสียงสูดลมหายใจอย่างหนาวเหน็บดังระงมขึ้นรอบด้าน ทุกผู้คนเหม่อมองจั่วม่ออย่างซึมเซา อ้าปากหวอ สูญเสียความสามารถในการกล่าววาจาไปทั้งหมดหูซานตาเหลือกขาว คอพับคออ่อนโอนเอนไปมายังคงเจ็บปวดอยู่บ้าง! จั่วม่อขบกราม จากนั้นเหวี่ยงหูซานที่ไม่ได้สติลงบนพื้น ยกมือขวานวดหน้าผากหนักๆ หน้าผากของมันไม่มีริ้วรอยใดๆ อย่างสิ้นเชิง แต่หน้าผากของหูซานมีบุปผาโลหิตบานสะพรั่งสังขารของมันจะต้องทนทานอีกสักเท่าใด กระบี่บินจึงจะไม่อาจทำร้ายได้? จั่วม่อคิดขณะที่ถูหน้าผากแวววาวของมันไปพลาง อย่างไรก็ตามมันยังคงพึงพอใจมาก นี่เท่ากับว่าความเจ็บปวดและความพยายามที่มันทุ่มเทลงไปในการเสริมสร้างสังขาร ไม่ได้เสียเปล่าไปเลย“ยังต้องการสู้อีกหรือไม่?” จั่วม่อถามเถาซูเอ๋อร์อันที่จริง เมื่อมันถามเช่นนี้ ก็ไม่ได้มีความมั่นใจอันใด แต่ใบหน้าผีดิบของมันเฉยชาไม่แสดงอารมณ์ เต็มไปด้วยท่วงท่าสภาวะเฉกเช่นยอดฝีมือ นอกจากนี้เถาซูเอ๋อร์แตกตื่นอย่างยิ่งกับการโจมตีแบบแหกคอกของจั่วม่อ ในเวลาเช่นนี้ นางไม่ทราบว่าจะตอบว่ากระไร“หากไม่ต่อสู้แล้ว ก็พามันกลับไปเถอะ เกองานยุ่งมากเหลือเกิน” จั่วม่อฉวยโอกาสชิงปิดปากอีกฝั่ายไว้เสียเ
