หัวร่ออย่างหนักหน่วงจนแทบหายใจไม่ออก “โอย เหล่าเอี้ยน* ฮ่าฮ่า น่าขำจริงๆ!แม้กระทั่งกระบี่ยังถูกปล้นไป เหล่าเอี้ยน เจ้าเป็นคนแรกของพรรคเราเลยทีเดียว!”(*ใช้เหล่านำหน้าแซ่ เป็นคำเรียกสหายอย่างค่อนข้างสนิทสนม)“ฮิฮิ! เอี้ยนเกอเกอ* ท่านน่าขันจริงๆ !” เถาซูเอ๋อร์หัวร่อดุจบุปผาบานสะพรั่ง และไม่อาจหยุดยั้งได้(*พี่ชายเอี้ยน)“ข้า ข้า ข้า…” เอี้ยนหมิงจื่ออึกอักอยู่ครึ่งค่อนวัน ยังไม่ทราบจะกล่าวอันใด แต่เมื่อมันเห็นจั่วม่อกวาดตามามองเกราะปราณบนร่างมันหนแล้วหนเล่า หัวใจมันสะท้านขึ้นรีบถอยหลังกรูดไปหลายก้าว สับสนงุนงงไปหมด จนกระทั่งถึงตอนนี้ ก็ยังไม่เข้าใจว่าไฉนจู่ๆ มันก็ถูกแช่แข็ง อีกฝั่ายใช้เวทวิชาอันใดกันแน่?วันนี้มันเสื่อมเสียศักดิ์ศรีอย่างแท้จริง เอี้ยนหมิงจื่อหัวใจมีเลือดหยาดหยด เสียงหัวร่อของหูซานกับเถาซูเอ๋อร์ยิ่งฟังยิ่งรู้สึกบาดหูเป็นพิเศษ มันเสียหน้าใหญ่โต ต่อให้วันนี้พวกมันสามารถเอาชนะจั่วม่อ และนำกระบี่หยดน้ำกลับคืนมา แต่พอกลับไปยังพรรค หูซานกับเถาซูเอ๋อร์จะแพร่กระจายเรื่องนี้ไปทุกแห่งหนในเวลาอันรวดเร็วยิ่งเสียกระบี่ไปแล้วก็เสียไป แต่ถ้าเรื่องนี้กลับไปถึงพรรค ต่อไปมันก็ไม่ต้องเงยหน้ามองผู้ใดอีกแล้วมันก็ไม่ใช่คนดีอันใด ในใจยังขุ่นเคืองต่อหูซานกับเถาซูเอ๋อร์มากกว่าจั่วม่อเสียอีกมันซึ่งเป็นคนประมือโดยตรงยังแตกตื่นตะลึงลานกับฝีมือของจั่วม่อ ทั้งยังไม่เข้าใจเลยเหลือบมองสองคนที่ยังหัวร่อไม่
