ึงพรึงเพริด จนกระทั่งถึงยามนี้ มันค่อยทราบกระจ่าง ว่าไข่มุกหยินซึ่งมีสารรูปไม่น่าสนใจนั้นสูงค่าอย่างน่าอัศจรรย์เพียงใด!เจ้าบ้าผูเยาที่แท้ครอบครองสิ่งของอันมีค่าถึงเพียงนี้! ในเสี้ยววินาทีวิกฤติ ความคิดเหลวไหลไร้สาระนี้ยังอุตส่าห์แวบขึ้นในใจจั่วม่อฉับพลันนั้น เห็นลำแสงปราณกระบี่นับพันนับหมื่นสาย ถักประสานเป็นตาข่ายกระบี่ผืนหนึ่ง แต่ไม่ได้ทำร้ายจั่วม่อแม้แต่ปลายนิ้วเป็นฝีมือของบุรุษที่โถมเข้าหาจั่วม่อเอง พลังฝีมือของมันก็ไม่ธรรมดาสามัญ กระบี่บินสีเขียวอ่อนวาบขึ้น ก่อตัวเป็นตาข่ายแสงเบื้องหน้ามัน ฝืนต้านทานกระบี่บินหลายเล่มที่จู่โจมเข้ามา ร่างของมันฉวยโอกาสหายวับไปจากตำแหน่งเดิม อาศัยมันเพียงลำพังย่อมไม่มีปัญญารับมือผู้คนทั้งกลุ่มได้ขณะที่ทุกผู้คนกำลังกลุ้มรุมโจมตีบุรุษผู้นี้ เชือกสีแดงเข้มเส้นหนึ่งคืบคลานเข้าใกล้จั่วม่อโดยไร้เสียงบุรุษชุดเงินเป็นคนแรกที่พบเห็น ตวาดเสียงเย็นเยียบ “คิดฉวยโอกาสหรือ ไม่ง่ายดายปานนั้นหรอก!” มันจี้ดรรชนี ลำแสงสีเงินพุ่งวาบ กระแทกใส่เชือกแดงอย่างแม่นยำ เชือกแดงก็หาใช่ยุทธภัณฑ์เวทธรรมดาไม่ พอถูกชนใส่ก็สะบัดตัวเป็นคลื่น สลายพลังแสงสีเงินทิ้งจนไม่เหลือร่องรอยบุรุษชุดเงินไม่สิ้นเปลืองวาจาไร้สาระ กระบี่ตะขอเงินของมันเปลี่ยนเป็นลำแสงสีเงินบางเฉียบ ประดุจงูสีเงินม้วนไต่ขึ้นต้นไม้ เลื้อยปราดพัวพันขึ้นไปตามเส้นเชือกนักพรตชุดเหลืองกับเงาร่างที่โถมเข้าหาจั่วม่อประมือก
