ซ็น เพียงจมลงไปช้าๆ“เพื่อสวัสดิภาพของเจ้า อย่าเข้าไปใกล้จะดีกว่า นั่นคือภูตโลหิต” เสียงของผูเยาจู่ๆก็ดังขึ้นทางด้านหลัง กล่าวอย่างเศร้าเสียดาย “น่าเสียดายที่ข้าไม่ใช่เผ่าอสูรโลหิต มิเช่นนั้นนี่จะเป็นประโยชน์มาก”“ภูตโลหิตเป็นตัวอะไร?” จั่วม่ออดถามไม่ได้“ข้าบอกไปเจ้าก็ไม่เข้าใจหรอก” ผูเยาไม่พลาดโอกาสที่จะเย้ยหยันจั่วม่อ มันกวาดตามองไปรอบๆ แล้วอุทานอย่างแปลกใจ “เอ๊ะ ตามเหตุผลแล้ว สถานที่อันโหดเหี้ยมร้ายกาจเช่นนี้สมควรมีจิตวิญญาณภูตชั่วร้ายที่เป็นอันตรายมากมาย ไฉนจึงสะอาดเอี่ยมถึงเพียงนี้?”“จิตวิญญาณภูตชั่วร้ายเป็นตัวอะไร?” จั่วม่อถามอีกรอบ“ของอร่อย” ลิ้นสีแดงฉานของผูเยาอดแลบเลียริมฝีปากไม่ได้ ใบหน้าเต็มไปด้วยความกระหายอยาก แต่อย่างไรก็ตาม หลังจากค้นหาเป็นเวลานาน มันรู้สึกงงงันอยู่บ้างในที่สุดก็กล่าวพลางทอดถอน “ศิษย์พี่ของเจ้าเอาจริงเอาจังเกินไป มันไม่ยอมปล่อยให้เหลือรอดแม้สักตัวเดียว ดูเหมือนว่าจะต้องใช้เวลาอีกยาวนานกว่าจะฟืนฟูดังเดิม”แต่อึดใจเดียวผูเยาก็กลับมาแช่มชื่นเหมือนเดิม มันกวักมือเรียกจั่วม่อ “กลับกันเถอะ”กล่าวจบก็โยนจิงสือออกมาสี่ชิ้น!จั่วม่อสีหน้าแปรเปลี่ยนอย่างรุนแรง คราวนี้ไม่ต้องตรวจสอบถุงเงินก็กรีดร้องอย่างโศกเศร้าแสนสาหัส “ผูเยา……”แสงสีขาวสว่างวาบ และเสียงของมันก็ขาดหายไปกลับมาถึงลานน้อยลมตะวันตก จั่วม่อแม้แต่จะร่ำไห้ยังไร้น้ำตา แปดชิ้นจิงสือระดับสาม! เพียงแค่ไปและกลั
