บรอบหนึ่ง จิงสือก็หายไปมากถึงปานนี้ นี่มันเท่ากับครึ่งหนึ่งของจิงสือที่มันได้มาจากการหลอมกลั่นโอสถอย่างบ้าคลั่งเชียวนะ!“อย่าได้ทำหน้าน่าสมเพชถึงเพียงนั้นได้หรือไม่” ผูเยากล่าวอย่างเฉยเมย สีหน้าหยามเหยียด “ไว้เจ้าขายไข่มุกหยินแล้ว เจ้าจะได้คืนมาทั้งต้นทั้งดอก เจ้านี่มันสมกับเป็นเศษสวะจริงๆ เพียงแค่จิงสือจิ๊บจ๊อยเจ็ดแปดชิ้นถึงกับร่ำร้องจะเป็นจะตาย ทั้งที่จริงๆ แล้วเจ้ากำลังทำกำไรต่างหาก ลองนึกดู เข้าไปในถ้ำกระบี่แต่ละครั้งต้องใช้สวะด่านจินตันถึงสองคนพร้อมกัน แต่นี่ใช้จิงสือแค่แปดชิ้นเทียบเท่าสวะด่านจินตันสองคนเจ้าสามารถต่อรองราคาที่ดีกว่านี้ได้ที่ไหนอีก?”จั่วม่ออับจนปัญญา ได้แต่ภาวนาว่าไข่มุกหยินยี่สิบเม็ดนี้จะขายได้ในราคาที่ดีจริงๆมันทราบว่าไข่มุกหยินไม่สามารถฝากขายผ่านสำนักได้ ต้นกำเนิดของไข่มุกหยินไม่ชัดเจน หากไปสะกิดความสงสัยของอาจารย์ลุงเข้า ไม่ว่ามันจะมีกี่ชีวิตก็คงไม่พอมันตัดสินใจไปยังตงฝูเพื่อลองขายด้วยตัวเองเพื่อไม่ให้เป็นที่สังเกต จั่วม่อไม่ได้นั่งห่านจะงอยเทา แต่เลือกลงจากภูเขาอย่างเงียบเชียบ พอออกพ้นประตูใหญ่ที่เชิงเขา ก็พุ่งเข้าไปในปั่า เมื่อกลับออกมารูปลักษณ์ก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิง มันกลายเป็นบุรุษหน้าเหลืองซีดเหมือนขี้ผึ้ง ท่าทางผอมแห้งอ่อนแอ ในม้วนหยกของผู้อาวุโสเว่ยหนานมีกลวิธีแปลงโฉม ปกปิดร่องรอยและซ่อนเร้นพลังฝีมือ จั่วม่อเลือกวิธีการที่ไม่ยากนักวิธีหนึ่งมาทดล
